Tag Archives: geloof&spiritualiteit


Stilstaan en vooruit gaan

Wachten op de vloed

Ze staat op een kruispunt in haar leven. Een knoop moet doorgehakt: samen verder of alleen. Het lukt haar alleen niet hem door te hakken, al heeft ze eigenlijk al besloten. Boos is ze op zichzelf dat het doorhakken niet wil. Maar de gevolgen zijn ook zo groot en er zijn meerdere mensen bij betrokken. Onder andere een kind dat willoos tussen haar en haar man instaat. Ze moppert om haar besluiteloosheid.

Ik vraag haar of het nu zo erg is, dat stil staan. Misschien wil God nog iets tegen haar zeggen. Het stilstaan kan immers door Hem benut worden. En het is toch ook goed om over zoiets langer na te denken of het een tijd te parkeren? Mijn gedachten gaan uit naar het kind maar ik zeg dit niet. Misschien een volgende keer. Voor nu wil ik niet oordelen en kan dat eigenlijk ook niet. Ik weet immers niet wat ik zou doen wanneer…

Stilstaan. Wij mensen houden er niet zo van. Liever zijn we in beweging. Gaan we ergens heen. We werken onze lijsten af, die vol met taken staan. Pauzes nemen schijnt gezond maar is weinig aantrekkelijk voor wie nog veel te doen heeft.

Stil gezet door het leven

Maar soms worden we door het leven zelf stil gezet. Een dierbare overlijdt of juist iemand met wie we een gecompliceerde verstandhouding hadden. Een ziekte treft ons of een ontslag. De dingen die zorgvuldig zijn opgebouwd vallen uit onze handen en we merken dat al ons zwoegen ons niets meer oplevert. Sterker; ons de kop kost. Stil staan we nu, met de handen slap langs het lijf. Waar nu heen te gaan? We moeten ons opnieuw oriënteren.

En precies daarvoor is stil staan goed. Om na te gaan of de weg die we zijn ingeslagen ons brengt waar we heen willen. Misschien hebben we ons vergist en zijn we God en onszelf op deze weg kwijt geraakt. Zou Hij niet juist nu tot ons willen spreken? Of zit Hij zwijgend naast ons terwijl wij zoeken? Uit ervaring weet ik dat Hij in dit soort tijden heel ver weg kan lijken maar ook dat ik Hem nooit eerder zo dichtbij trof.

Ontvankelijk

Nu we niet meer rennen kunnen we ontvankelijk worden voor Zijn stem en mensen ontmoeten die ook zoekende zijn. We kunnen de uitgestoken hand herkennen, die eerder aan onze aandacht ontsnapte. Natuurlijk kan stilstaan ook pijnlijk zijn en confronterend. Zeker wanneer we onszelf voorbij zijn gerend. Dan rijst de vraag waarom we het zover hebben laten komen.

Maar het doel van stilstaan kan in die pijn aan het licht komen en ons thuis brengen. Bij de Vader en bij onszelf. Een wijze vriendin van mij verwoordde het zo: Mocht je even niet meer weten, hoe in ’s Hemelsnaam verder te gaan, gun jezelf dan even stilstand, en kijk vanuit dat rustpunt er weer nieuw en anders tegenaan.

 

Next page →
← Previous page