Niks te vertellen

Ik zit in dat holletje..

Het is stil geworden op Annderverhaal. Ik, die zo van schrijven houd, heb niks meer te vertellen. Misschien komt het ook wel daardoor: dat ik niks te vertellen heb…. Een zin met dubbele betekenis. Een andere reden is mijn fysieke toestand. Daar gaat het niet zo best mee. Misschien heeft het ene wel met andere te maken. Dat kan goed zijn.

Wanneer ik mijn vriendin Claudia over mijn rugpijn vertel, reageert zij met: ‘Je rug spreekt klare taal’. Nu, voor mij is het zo ‘klaar’ nog niet. Wat is stress en wat komt simpelweg door de vervelende stoornissen, die toch ook zijn vastgesteld? Veel reizen werkt slecht uit. In de auto verkramp ik. Daar kan een plaspauze niets aan gebeteren. En we waren veel onderweg de laatste tijd.

Ik lig…ik doe…

Wanneer je rugpijn psychisch duidt, dan betekent het dat: de patiënt de last des levens niet kan dragen. Ik lees dit en schrik want als nu sprake is van beide? Ik bedoel: wervelziekten èn een zware last? Dan moet het me helemaal niet verbazen dat ik bijna bezwijk! Mijn leven ziet er door beschrevene op dit moment zo uit: Ik doe iets in actieve zin, ik lig om ervan bij te komen, ik doe iets, ik lig om ervan bij te komen, ik doe iets… etc.

Over het gebruik van pijnstillers wil ik nu maar even zwijgen. Volgens mijn man is er geen andere optie. Slikken tot ik niks meer voel. Ik voel de dubbele betekenis van dit, ook weer tot in mijn botten. En tot in mijn pezen. Want in plaats van één tennisarm heb ik er inmiddels twee. Al is de tweede nog niet helemaal doorgebroken. Als het aan mij ligt, gebeurt dat ook niet. Ik strek de arm en masseer hem zoveel mogelijk. Daar is een lange autorit weer goed voor.

Fijne dingen

Of er geen fijne dingen gebeuren? Goddank wel. Ik heb via de revalidatiegym een lieve vrouw leren kennen. Een jonge moeder met drie kinderen. Ik ondersteun haar een beetje want ook zij heeft het zwaar maar op een andere manier. Iedereen met kinderen weet het. Wanneer ze zo jong zijn; het zijn schatjes maar je komt tot niks! Iemand bijstaan en meegenieten van het jonge gezin. Ik kan me slechtere situaties bedenken. ‘Ben je er nu alweer?’ vraagt het jongetje van drie. Ik hoop maar dat hij het positief bedoelt. En zo niet, dan moet hij er maar aan wennen. Zijn moeder is blij met mij.

Verder is fijn dat ik elke week weer zwem. Wat heb ik dat gemist. Ik voel dat het heilzaam is voor Rug&Co. En dat het voor mijn armen geen kwaad kan. Tenslotte heb ik jaren geleden al een eigenzinnige zwembeweging verzonnen. Een beweging die ik aankan.

Zo dobber ik maar voort in de hoop dat er ooit weer een tijd komt voor verhalen en gedichten zoals het er vroeger aan toeging op Annderverhaal. De lezers die toch trouw zijn blijven hangen -ondanks alle stilte- bedank ik vanuit mijn hart. Jullie betekenen Veel.