poëzie van Anne


Had ik maar

Had ik maar geluisterd

naar wat mijn lijf mij zei

haar taal niet zachtzinnig

toch hield ik me doof

en liet me leiden door verlangen

dat tot lijden werd

 

had ik maar geluisterd

de spanning is een taal

onuitgesproken aanwezig

verkrampten mijn spieren

een boodschap

aan mijn hart

als was het morse

 

had ik maar geluisterd

de code ontcijferd

dan was was ik gebleven

ik ben gegaan

omdat liefde

soms niet genoeg is

of niet echt is

 

had ik maar helpt me niet

ik mag

mezelf vergeven

een nieuwe weg vinden

al moet ik lang zoeken

plots zal hij daar zijn

en ik zal weer mezelf zijn

zoals mijn lijf al zei

 

Het gedicht is vaag zodat iedereen die wel eens denkt ‘had ik maar’ er iets voor zichzelf in kan vinden of uit kan halen.
Next page →