poëzie van Anne


Lucht

Ik span een hemel boven jou

met daarin een boog

verspreid daarbij mijn mooiste blauw

maar jij kijkt niet omhoog

ik roep je toe

daar in je dal

waar jij gebogen loopt

dat jij nu eindelijk kijken zal

heb ik zolang gehoopt

nu ben ik moe

en zwijg ik stil

ik huil wat regentranen

jij merkt het niet

zegt niet ‘wat nou?

ik ben per slot slechts lucht voor jou.

 

 

Next page →