gedichten van Pa


Mater Luna

Op de geboortedag van mijn vader een gedicht van zijn hand. Vrije associatie op de maan en de vele begrippen die met haar samengaan.

 

 

Een glaciale bol van arctisch ijs

als koele reflectant van de verzenger

rigide werkster der getijden,

van eb en vloed, geminnekoos.

Terwijl de wolven huilen en de freak

gaat uit zijn bol, bereidt de heks haar brei.

Geleidster van de ongewisse sprong van ‘t ei:

het liefdevolle leven tegemoet,

of den gewilden doet?

Waarop het raderwerk al knarsetandend stopt

en ook Ohmega of Philippe-Pateck ‘t af laat weten.

Toch is zij de getuige (al in het zoveelste kwartier)

van ‘t repeterend leven:

de kiem ontluikt en bolsters barsten open,

haar Mona Lisa-lach ten spijt.

Next page →
← Previous page