gedichten van Pa


Het zonnewendefeest

Een gedicht van mijn vader. De zonnewende is al geweest maar de zomerbeelden zijn zo passend nog. Evenals pa’s gedachten aan zijn eigen eindigheid want ik gedenk deze week zijn overlijden.

De tijd is weer gekomen:

te liggen op mijn buik.

De vogels kwinkeleren,

de bij zoemt in zijn struik

De zonneharp speelt zijn tonen

over het wolkendek;

de nevels zweven henen

tot in een wijd verstek.

Gedachten smelten samen

tot in een zalig niets:

tot stof ooit wederkeren,

ja dat lijkt me wel iets.

De walsdans der seizoenen

biedt allervriendelijkst aan:

blijf nog maar even liggen,

want straks is het gedaan.

Next page →
← Previous page