gedichten van Pa


Gespleten eik

Op de sterfdag van mijn moeder een rouw-gedicht van mijn vader. Nu zijn zij weer samen, zoals ooit die mooie eik.

Een bliksemflits had ruw gespleten

de onkwetsbaar ooit geachte eik.

De ene helft lag alreeds in het slijk,

De andre radeloos vergeten.

 

De takken grijpend hemelhoog

om het verlies te vatten.

Nog konden ze het niet bevatten,

alsof de waarheid hen beloog.

 

De storm joeg over ’t vrije veld

als kameraad van bruut geweld

en zocht in gaten en in  hoeken,

of hij nog iemand kon bezoeken.

De tijd zal ooit de wonde helen,

de bries weer met de blaadren spelen,

maar waar de wederhelft vertoefde

vertonen zich de diepe groeven

En kreunt en kraakt het hout,

wanneer de storm zich weer verstout

en vallen blaadren eerder af,

al carte belli (di amore) op het graf.

Next page →
← Previous page