geloof & spiritualiteit


Isolement

verdriet erkennenHet dorp waar wij wonen ligt tussen snelwegen ingeklemd. Wanneer de Oostenwind waait hoor je het geraas van de auto´s nabij. Een stroom van geluid, dat de stilte doorbreekt. Het is wel symbolisch voor hoe ik mijn situatie beleef. Daarbuiten raast het leven verder, maar ik doe amper nog mee. Ik ben een vreemdeling in dit dorp. Een vreemdeling zonder vrienden. Nieuwe contacten opbouwen gaat niet snel. Nu vind ik de mensen hier ook niet zo toegankelijk.

Het is erg wennen voor mij om zonder mijn vrienden te leven. Ik heb ze namelijk 32 jaar om mij heen gehad. Zij waren als familie voor mij. Mijn familie op loop- of fietsafstand. Even een bakkie doen was letterlijk snel geregeld. Samen leuke dingen ondernemen ook. Ik woon nu twee uur rijden met de auto bij hen vandaan. Dat klinkt niet als een enorme afstand maar voor Nederlandse begrippen is dat al ´ver´. En elkaar bellen of Appen vind ik echt niet hetzelfde. Al ben ik heel dankbaar dat we deze mogelijkheid tot contact hebben.

Mensen scannen

Maar goed, ik wil graag live contact. En in het begin ´scande´ ik daarom ieder die ik ontmoette vanuit die behoefte aan vriendschap. Zo was er dat Nederlandse echtpaar in de kerk. Een lief stel met vier kinderen. Tijdens het koffie drinken merkte ik dat we heel verschillend zijn en in een andere levensfase zitten. Dat geeft natuurlijk niet. Maar voor een vriendschap zijn wat overeenkomsten gewoon handig. Mijn plan om haar uit te nodigen is in de koelkast beland. Ook andere pogingen leverden niks op.

Het gevolg was een heftige confrontatie met een nieuw begrip in mijn leven: Isolement. Volgens van Dale betekent het; afzondering, het afgezonderd zijn, het alleen staan. Het laatste klopt natuurlijk niet want ik heb wel een man. En hij is de reden dat ik hier ben beland. Dat er ook uitdagingen aan het hele avontuur zouden zitten wist ik van te voren. Maar hoe moeilijk iets is, merk je pas wanneer je er middenin zit. Ik stelde me mijn huis in Arnhem voor en bedacht me hoeveel mensen ik daar om me heen had gehad. Waar was ik toch aan begonnen?

Het dal van Achor

Na heel wat gepieker en innerlijke strijd kwam het in me op dat mijn situatie positief kan uitwerken in een andere relatie dan die van mens tot mens. Want biedt mij dit immers niet de gelegenheid te investeren in het contact met God? Ik kan Hem meer vinden in de rust, dan wanneer ik doorlopend ben afgeleid. Ook werd ik op de Heer teruggeworpen in de moeilijke momenten. En er waren momenten bij dat ik wel degelijk voelde dat ik werd gehoord. Dan was er plots die innerlijke rust en een weten dat mijn plek hier een goede plek is. En niet alleen vanwege mijn man, hoe lief hij me ook is.

Een vriendin met wie ik veel App noemde later * het dal van Achor. Dat is een gedeelte in de Bijbel waarin God zijn volk apart zette om het weer tot zich te trekken. Het dal staat voor hernieuwde toewijding. Dit beeld helpt mij om nog verder vrede te sluiten met mijn situatie. Mijn weg te vinden in het veel alleen zijn. Om dan te ontdekken dat ik eigenlijk nooit alleen ben. God is altijd om mij heen. En in tegenstelling tot hen die zich daarbij geen voorstelling kunnen maken of voor hen die een afkeer van Hem hebben door een negatief Godsbeeld, is dit voor mij een bemoedigende gedachte.

En die nieuwe vrienden? Dat komt ook wel weer. Daar bid ik voor zonder krampachtig iedereen te ´scannen´. Wel zo ontspannen.

 

*Daarom zie, Ik zal haar lokken en haar leiden in de woestijn en spreken tot haar hart. Ik zal haar aldaar haar wijngaarden geven en het dal van Achor maken tot een deur der hoop. Hosea 2:13-14 

 

Verwante blog:

https://annderverhaal.nl/2019/01/05/de-zeggingskracht-van-stilte/

Next page →
← Previous page