blogs


Blessures en beestjes

Doorkijkje in de tuin

Tjonge jonge, wat ik nu weer heb. Het heeft een hele mooie naam maar het is erg lastig:  Epicondylitis humeri lateralis ofwel een tennisarm. Wie mijn blog over het werk aan de tuin heeft gelezen, kan zich indenken dat er een verband is tussen één en ander… Niet het soort beloning waar een tuinvrouw op zit te wachten.

Het euvel diende zich aan toen net de sportzalen weer benut mochten worden en mijn revalidatiegym van start ging. Ik vind de Rehagym tof maar kan niet volop meedoen. En omdat me niet direct duidelijk is wat wel en wat niet gaat, nemen de klachten ook nog eens toe.  Gelukkig schijnt de zon regelmatig en kan ik genieten van haar warmte. Niet voor de arm want die moet gekoeld. Maar wel voor mijn rug.

Zonnetherapie

Wanneer de zon schijnt ga ik met mijn rug naar de warmtebron  toe zitten en laat ik mij bestralen. Het is de fijnste warmtetherapie die ik ken. Gezeten in de tuin is er dan  de troost die uitgaat van alle bloemen. Het harde werk wordt zo tenminste ook in positieve zin beloond. Wat een pracht. Door onze palmboom doet de tuin tropisch aan.

Helaas gaat het met zorg gekweekte zonnebloemen minder goed. In tegenstelling tot eerdere jaren zijn de vraatsporen en schade groot. Doordat het nog steeds vaak nat is, voelen de vijanden van het jonge groen zich ook thuis in onze tuin. Ik doel natuurlijk op de familie Slak. Vooral de vraatzuchtige naaktslakken eisen hun tol. Van de 7 zonnebloemen zijn er 3 over.

In de val

Boeket uit eigen tuin

Het is tijd voor harde actie. Ik ga wanneer het duister invalt, gewapend met een zaklamp op jacht. Tegelijkertijd stel ik vallen op. Een halve uitgelepelde meloen met opening noem ik Mellow Yellow. De slakken zijn dol op deze ontmoetingsplek. Ik kan ze zo van het vruchtvlees plukken. Gemener is het Bierfest waar de slakken en masse op af komen. Er wacht een zekere dood voor wie in het ‘vat’ valt.

Mijn jachtverhalen deel ik met mijn nieuwe wandelmaatje Melanie. Maar die vindt het erg wreed wat ik doe. Slakken zijn immers prachtige creaturen. Als bewijs deelt ze een zelfgemaakte video van een slak die een paddenstoel opeet. Daar heb ik geen moeite mee. ‘Kijk wat een mooie ribbels er over zijn rug lopen’ zegt ze geestdriftig en weet me bijna te overtuigen dat ik deze dieren niet mag doden.

Broedplaats

Ik overweeg om alleen de Mellow Yellow te laten staan en de gevangen dieren vrij te laten op onze composthoop, tot ik bedenk dat de composthoop dan een broedplaats wordt voor nieuwe slakken. En zoals het kinderen betaamt verlaten die op gegeven moment de ouderlijke woning. Drie keer raden waar de reis dan naar toegaat. Voor mijn geestesoog verschijnt een stoet slakken die bezit neemt van de tuin en opeet wat ik liefdevol heb geplant.

Met het oog op zonnebloemen schiet ik derhalve elke avond weer in de jachtmodus. Al is het – dankzij Melanie- met enig schuldgevoel.

Foei Anne, heb medelij!

Next page →
← Previous page