blogs


Op weg naar aanvaarding

Serenity prayer

‘Wordt het niet eens tijd je ziekte te aanvaarden?’ De vraag trof me als een mokerslag en ik protesteerde: ‘Als ik het aanvaard, dan zoek ik geen oplossing meer’.

De vraag werd lang geleden aan mij gesteld. Destijds dacht ik dat wanneer ik het aanvaarde, ik heel passief  met mijn kwalen zou omgaan. Dat ik niet meer mijn best zou doen om fit te blijven bijvoorbeeld. Ik haalde het vechten tegen mijn ziekte door elkaar met de gezonde stappen die ik wel zou kunnen doen. Ik kende het verschil nog niet.

Rouwproces

Iedereen die te maken heeft met een onoplosbaar probleem zal het wel herkennen. Onder ogen zien dat dit niet over gaat, is zo makkelijk niet. Aanvaarding is een proces. We noemen de stappen die nodig zijn ook wel een rouwproces. Ik heb de fases onderaan deze blog gezet. Het lastige van rouwprocessen is dat de fases geen stappen zijn die je van 1 tot 5 doorloopt en klaar! Nee, de fases wisselen elkaar soms onstuimig af en kunnen je zeer verwarren.

Wat mijn kwalen betreft heb ik meerdere malen een soort van aanvaarding mogen meemaken. Maar dan kwam er weer iets bij en had ik het gevoel dat ik weer opnieuw kon beginnen. Dat merk ik nu ook mijn voeten problemen geven. Ik was altijd zo blij dat ik wel goed kon lopen! Boos ben ik niet. Wel verdrietig en dat vind ik een goed teken. Boos zou betekenen dat ik weer verval in vechten. En om tot aanvaarding te komen, moet ik stoppen met vechten of er niet eens aan beginnen.

Verzet is zinloos

Ik weet niet hoe u tot aanvaarding en overgave komt in uw leven. Ik hoop dat u hierover iets wil vertellen in de reactiemogelijkheid. Ik heb echt niet een pasklaar antwoord. Kan alleen vertellen wat mij heeft geholpen en wat nog steeds helpt. Dit heb ik geleerd: dat vechten tegen iets, zinloos is. Dat klinkt misschien heel raar want er bestaan ook goede gevechten. Maar vechten tegen iets, is verspilde energie. Door hard vechten kan ik niet veranderen wat er nu eenmaal is.

Ik weet nog goed hoe een vriend van vroeger mij had ingeruild voor een ander meisje. Ik onderging dat zo gelaten dat hij verwonderd vroeg of ik het niet erg vond of waarom ik me niet meer druk maakte. Ik zei: ‘Al zou ik op mijn hoofd gaan staan en rondjes draaien. Daar krijg ik jou niet mee terug’. Terugdenkend begrijp ik niet hoe ik dat kon neerzetten. Maar de situatie was mij helder. Hij vond haar liever dan mij. Ook nu train ik mezelf in gelatenheid. Voor Nederlanders klinkt dat wat mat. Maar in de Duitse taal betekent  ‘Gelassenheit’ een positief ontspannen houding. Het is hier een deugd.

De weg van tranen

Het onder ogen zien dat het niet veranderen zal. Niet langer je verzetten tegen. Je verdriet doorleven. Allemaal dingen die je helpen om de weg tot aanvaarding in te slaan. Dat is een weg waar veel tranen vloeien en dat is goed. Ze niet laten stromen biedt ruimte aan depressie. *Dan huil ik liever! Want depressie ken ik en is een valkuil, al laat het zich soms ook niet vermijden. Zit je erin, val jezelf dan niet af.

Natuurlijk kan ik als christen niet een blog over aanvaarding schrijven zonder mijn Hulp te vermelden. Ik geloof dat ik zonder Hem nooit zover was gekomen. Aanvaarding en overgave horen bij elkaar. En persoonlijk vind ik het belangrijk dat ik me niet zomaar aan iets maar juist aan Iemand overgeef. Niet het lot maar God. Bron van kracht en troost. Wanneer ik over Hem schrijf is dat altijd vanuit de gun-factor. Dat ik u gun diezelfde kracht te ervaren. Want het vraagt kracht los te laten wat we zo graag krampachtig zouden willen oplossen.

Rouwfasen in het kort

1. Ontkenning – weigeren te geloven wat er gebeurt

2. Boosheid – frustratie dat het niet opgelost kan worden

3. Onderhandelen – bijv een deal proberen te sluiten met God

4. Depressie – naar binnen geslagen woede en verdriet

5. Aanvaarding – de situatie nemen zoals die is

*Een toepasselijk gedicht over het belang van tranen vindt u hier https://annderverhaal.nl/2017/04/10/flinker/

 

Next page →
← Previous page