bewustwording


Kinderen hebben is ook niet alles

Ondertitel: open staan voor leed dat raakt aan jouw gemis

De mama met de krijsende peuter aan haar hand. Ze sjort met zweetdruppels op haar voorhoofd het kind mee naar de bushalte. Haar blik gepijnigd tot ze mij ziet kijken. Ik knik haar bemoedigend toe alsof ik er alles van weet, niet dus. De moeder in de deuropening, die tegengas krijgt van haar rebelse puber. Ook hier fiets ik langs en ben getuige. Ze kijkt me met een blik van verstandhouding aan. Ik schijn eruit te zien als een typische mama maar ben het niet. Dat betekent niet dat ik me niet kan inleven in genoemde vrouwen.

Natuurlijk had ik ook graag de minder leuke momenten van een kind op de koop toegenomen om echt bij de club te horen. Trappelend kindje in mijn buik, schreeuwende stemmetjes door het huis, ouderavonden en sportclubs. Wat een gevuld bestaan denk ik, wanneer ik meeleef via facebook. Nooit een saaie dag met kinderen. Tegelijkertijd ken ik diverse voorbeelden van prachtmensen, die geen contact meer hebben met hun volwassen kinderen. Er kan veel mis gaan tot een relatiebreuk aan toe.

Ruimte voor de ander

Ik zou het dan ook niet erg vinden wanneer een vriendin haar nood zou klagen in eenzelfde gesprek als waarin ik mijn verdriet over mijn kinderloosheid zou laten zien. Natuurlijk zou ik het pijnlijk vinden wanneer ze daarmee direct mijn verdriet af doet als onzin. Een ‘maar kinderen hebben is ook niet alles’ als dooddoener. Maar ruimte voor mijn verdriet èn dezelfde opmerking klinkt al anders en doet niks aan ons beider pijn af.

Wij mensen zijn helaas snel geneigd onze eigen leed erger te vinden dan dat van een ander. Zeker wanneer ons leed raakt aan iets wat de ander heeft, terwijl wij dat moeten missen in ons leven. Kinderen zijn wat dat betreft slechts een voorbeeld. Je kunt ook lijden onder het alleen zijn en het niet goed verdragen dat je vriendin onder de communicatieproblemen met haar man zucht. ‘Jij hebt tenminste een man, waarmee je ruzie maken kan…’ kan dan door je hoofd schieten. Nee jij, jij hebt het zwaar…En misschien heb je nog gelijk ook. Maar gaat het daarom?

Lijden is geen wedstrijd

Lijden is immers geen wedstrijd, al voel je je eigen kruis altijd zwaarder drukken omdat het op jouw schouders ligt. Dat is wel begrijpelijk. Dat geldt alleen net zo goed andersom. Het is goed dat te beseffen, ook wanneer we zelf diep zitten. Dat die ander ook een kruis heeft en daar aandacht voor mag vragen.

En daar schort het wel eens aan. Bij mij net zo goed als bij anderen. Willen we niet op zo’n moment graag dat het om ons draait? In geval van de kinderwens kan ik de zorg van deze moeder verkeerd verstaan. Als dooddoener. Ook wanneer die duidelijk niet zo bedoeld is. Ben ik dan wel eerlijk naar mezelf?

Nuchterheid helpt

Heb ik mezelf immers ook niet in alle nuchterheid soms getroost met de gedachte dat een aantal zorgen nu in ieder geval niet mijn deel zijn? Ik heb ook de ellendige chronische kwaal, die mijn moeder en ik deelden niet doorgegeven. Die gaat mee het graf in en punt! Al doet dat punt soms erg pijn want reken maar dat ik in emotioneel opzicht er ook wel eens anders in heb gestaan.

Ik kan natuurlijk in de emotie blijven hangen maar mijn rationele kant gebiedt te relativeren. Helemaal in gesprekken met mensen waarvan ik weet dat ze open voor mij staan maar ook zelf iets te vertellen hebben. Tenslotte verlang ik naar een gelijkwaardig contact en wederzijdse empathie.

Next page →
← Previous page