bewustwording


Leed delen op social media?

social media verdriet

Meeleven op facebook…

Op facebook las ik laatst een berichtje van iemand die veel last heeft van haar rug. Ze postte een verhaaltje over de collega van haar man, die haar zo lief sterkte had gewenst. Het raakte me want zelf heb ik zo vaak pijn maar ik zet hier zelden iets over op facebook. Ik heb het niet vaak over mijn aandoening omdat ik toch een beetje bang ben dat men mij als een zielenpoot gaat zien. Of aansteller, wat nog erger is.

Nadenkend over het fenomeen; je leed delen via social media, moet ik denken aan het commentaar dat ik vaak met betrekking tot facebook heb gehoord. Dat het maar een oppervlakkig gebeuren is en dat mensen er alleen hun vrolijke momenten posten. Als dat zo is, maak ik me er ook schuldig aan. Het is niet zo dat ik nooit iets verdrietigs post. Na het overlijden van mijn vader heb ik stil gestaan bij het herdenken van wie hij was door middel van foto’s en gedichten. Ik vond dat heel fijn.

Schroom

Maar als het gaat om iets dat niet minder wordt, zoals mijn pijn, voel ik een enorme schroom er aandacht aan te besteden. In mijn blogs benoem ik het wel maar ook hier probeer ik echt te doseren. Het lijkt me niet goed voor mezelf er telkens bij stil te staan en ik wil mijn lezers er al helemaal niet mee vervelen. En ik plaats liever een luchtig of juist diepzinnig verhaal over iets anders dan die stomme pijn. Gelukkig heb ik over heel wat meer dingen iets te vertellen.

En toch… Soms heb ik een enorme behoefte aan een stukje steun. Misschien nu meer dan ooit omdat ik mijn netwerk mis. De vriendinnen waar ik het mee durfde delen zijn niet meer in de buurt. Ik zou daarom ook zo graag een sterktewens ontvangen, juist omdat dit niet overgaat. Omdat ik al zo lang loop te tobben en bij alles wat ik onderneem mezelf keihard tegenkom. Zo ook bij onze mini-vakantie vorige week.

Schoonheid liegt niet

Ik postte wel de mooie foto’s maar geen verhaal dat ik vreselijk slecht sliep die dagen en me voortsleepte tijdens de wandelingen. Ik vroeg me af of ik wel eerlijk was met al die fijne fotomomenten. En toch zette ik dat er niet bij. Want schoonheid is schoonheid en in een mooi landschap ligt geen leugen. Bovendien: er zijn genoeg mensen die alleen maar zouden genieten en die slechte nachten en wat pijn ervoor over zouden hebben om te mogen zien wat ik zag.

Ik denk dat iedereen met chronische klachten dit wel herkent. Het is lastig maar het kan altijd erger. Dat kan ik schrijven omdat ik daar gisteren getuige van was. Zittend aan een ziekbed kwam die rauwe realiteit op me af. De schat vroeg hoe het met mij was. Dat ze daar nog ruimte voor had! Ik zei dat ik niet mocht klagen en meende het. Want ja, de wereld is mooi en het leven ook. Ondanks alle ellende die er ook is. Natuurlijk mag je daar bij stil staan en er aandacht aan besteden. Zolang dat je niet afhoudt om ook te genieten van al het goede dat God ons gegeven heeft.

Vraagt u steun via social media of ziet u het terug bij anderen? Ik ben benieuwd hoe u het fenomeen beschouwt.

 

Next page →