bewustwording


De zeggingskracht van stilte


de kracht van de stilte
Door naar Duitsland te verhuizen is er meer stilte in mijn leven gekomen. Simpelweg doordat ik nu minder mensen om me heen heb, praat ik minder dan voorheen. Natuurlijk praat ik met mijn echtgenoot maar aangezien hij een man van weinig woorden is en ook veel aan het werk, wordt er toch beduidend meer gezwegen in mijn leven. Daarbij wonen we in een rustig dorp.

Op zoek of op de vlucht?

Veel mensen zijn in deze jachtige tijden naarstig op zoek, naar dat wat ik nu in de schoot geworpen krijg. Zij volgen een retraite in een klooster of een bezinningsweekend. Ook de zogenaamde stiltewandeling is populair. En raar is dat niet. We leven immers in een wereld met een doorlopende stroom aan informatie en andere prikkels. Het meest bekende voorbeeld is daarbij de invloed van de kleine schermpjes, waardoor we altijd bereikbaar zijn. Een nieuw soort verslaving grijpt om zich heen. Het gevolg is dat wat door de één naarstig wordt gezocht, door de ander naarstig wordt vermeden. Stilte kan immers confronteren met ons diepste zelf. En daar zitten we niet altijd op te wachten.

Een mening vormen

In onze snelle samenleving hebben we een enorme waardering ontwikkeld voor hen die rap hun mening voor het voetlicht brengen. Nog te vaak nemen we de ruimte om snel onze mening te zeggen maar niet meer de ruimte om onze mening te vormen. Een mening krijgt geen tijd om te rijpen. In vergaderingen of politieke discussies worden op deze wijze heel veel woorden verspild en komt er ondertussen niks tot stand. Tot frustratie van velen.
Ik denk bij deze snel gevormde meningen aan een magnetronmaaltijd. Snel klaar maar zelden erg smakelijk.

In relaties zijn wij er ook dikwijls op gericht veel te delen met de ander en dat is heerlijk. Ik hou erg van praten en heb moeten leren dat de stilte zijn waarde heeft. Dat wanneer we niks te zeggen hebben het ook goed is. Dat dan niet direct de tv aan hoeft om de stilte maar weer op te vullen. Wat een aangename verrassing kan dan het zwijgen zijn. Want niet alles hoeft gezegd.

De juiste tijd

Bovendien is er voor alles een tijd. Wanneer mijn man moe uit zijn werk komt, is dat dus niet het goede moment om te praten. Dan past een korte vraag naar zijn dag en verder zwijgend eten prima. Een liefdevolle blik over de tafel blijft natuurlijk welkom. Die zegt ook veel meer dan alle woorden bij elkaar. Als ik die sterretjes weer even zie schijnen is mijn dag weer goed.

In discussies met de ander is het zwijgen heilzaam evenals een kalm woord. Zeker wanneer je in gesprek bent met een pittig type die overtuigt is van zijn gelijk. Wanneer ik even fel terugpraat zitten we voor we het weten in een strijd. Een woordenstrijd. Wanneer ik rustig blijf en luister, kan de ander ook rustig worden. In het beste geval kan er een oprechte opening en belangstelling ontstaan waar de ander zich bevindt. Dit klinkt heel mooi, haast te mooi. En zo makkelijk als ik het hier opschrijf, zo moeilijk is het in de praktijk.

Meditatief

Stil zijn voor God heeft nog een bijzondere meerwaarde. Ik mag mijn hart bij Hem uitstorten en dat doe ik met regelmaat. Ik mag ook zwijgend aan Zijn voeten zitten en me laten vullen door Zijn kracht. De mooiste inzichten worden niet geboren wanneer ik mijn hart lucht. De mooiste inzichten komen naar boven borrelen wanneer ik niks meer te zeggen heb en zwijg. En dat is de laatste tijd steeds vaker. Ik ervaar het als kostbaar te ontdekken dat ik helemaal niet zoveel weet als ik dacht. Kennis van het hoofd kan het kennen en gekend worden door God zelfs in de weg zitten.

Wanneer ik het allemaal zelf zo goed weet, waar blijft dan Hij? Durf ik Hem de ruimte te geven? En durf ik toe te geven aan de ander dat ik weinig weet? De ander uitnemender achten begint hier…

Een mooi lied ter afsluiting

https://www.youtube.com/watch?v=_M9NZYZIciM

mild zijn met jezelf

Next page →