Vogels, in een verheven wereld?

 

 

Omdat morgen de sterfdag van zijn geliefde Paulien is, plaats ik dit gedicht van vader Feico. Hij schreef het in 1990 voor een ander lief stel. Ik hoor het hem nog voordragen op hun bruiloft.

De remous-boef, alias albatros,

zweeft hoog-verheven, onbekommerd,

meterwijd uitgestrekt, over de schuimkoppen

van Hokusai, ongemoeid door de branding.

Wel gemoeid door ’t snavelbekkend kroost

en vrouwelijke tegenpool op aard:

‘Zie ik zo blauw, ik houd van jou!’

 

Evenzo eenzaam, doch verheven

door krachten van Moeder Natuur,

zweeft spreid-vleugelig de Condor.

Schijnbaar onberoerd door de Panfluittonen

van ’t Incavolk maar toch ook hij,

nederdalend op zijn horst, belijdt zijn credo:

‘Zie ik zo blauw, ik houd van jou!’

 

Evenzomin ontkomt de roofbuitjager,

Ahrend is der Nahme, wanneer hij zijn

vingers spreidt, aan de bergspitsrealiteit.

Ook al stort hij zich in een vrije val

op de spits- of huismuis, egel of rat

en brengt deze naar zijn liefste schat, het blijft:

‘Zie ik zo blauw, ik houd van jou!’

 

Als we alles hebben gehad,

komt alsnog de fregatvogel overzetten,

onbewogen zijn schaduwen werpend

over de zonnekinderen, volgegoten met Bacardirum,

waar op de label, aan de duidelijkheid

niet te wensen overlatende tekst:

‘Zie ik zo blauw, ik houd van jou!’

 

Tenslotte, liggend in de stoel der tuinen,

zie ik zwilk-zwalkend de zwaluwen struinen,

zwirrelend door het ijblauwe zwerk.

Maar ook  hier ’t is sterk

moegestreden van de insectenjacht,

wordt wederom, onder de goot, beleden:

‘Zie ik zo blauw, ik houd van jou!’

 

Waarom zou het mensenkind

van de hemelbewoners niet iets leren

en de roep der zwanen en kranen niet proberen?

Dansend op het tikkend ritme van hun tenen,

schepsels van het verbond, genaamd creatie,

als herauten van een nieuwe generatie:

‘Zie ik zo blauw, ik houd van jou!’

 

, 9 september 2021. 6 Reacties op Vogels, in een verheven wereld?. Category: gedichten van Pa.

About Anne Stekhoven

Sommigen kennen mij als Faith, blogster op Funky Fish.

6 reacties

  1. Willemijn Wissink schreef:

    Hallo Anne,

    Wat mooi, en mijn vader was ook dol op zelf poëzie schrijven en heeft veel moois nagelaten.
    Ik ken jouw vader m.n. van het werk (maar daar was hij ook uniek en eigenzinnig) want als ik bij jullie thuis was of mee bleef eten sprak ik met name met Pauline. Ik dacht aan haar op haar sterfdag.
    Naar buiten toe hadden je ouders wel een andere band dan die van mijn ouders die liefst en met name toen ze ouder werden (mijn vader was 33 jaar hoogleraar en had een drukke baan) alles samen deden, van sporten, wandelen, cultuur (muziek en musea bezoeken) tot reizen. Ze sliepen ook nog steeds bij en tegen elkaar en waren enorm blij met elkaar.
    Zijn Marco en Petra niet ook begin jaren 90 getrouwd?
    lieve groet Willemijn

    • Anne Stekhoven schreef:

      Hallo Willemijn,

      Hoe je jouw ouders beschrijft klinkt reuze! Mijn ouders waren op het end ook wat knusser met elkaar. Pa beschrijft dat ook in enkele gedichten die hier reeds zijn geplaatst. Het gedicht van vandaag is niet voor Marco en Petra geschreven maar het klopt dat zij begin jaren 90 trouwden. Lieve groet terug van mij.

  2. Anuscka schreef:

    Jouw vader schreef prachtige gedichten!

  3. Rita Klapwijk schreef:

    Mooi om op deze manier de sterfdag van je moeder te kunnen herdenken, Anne.
    Sterkte morgen.
    Liefs Rita

  4. Aritha schreef:

    Heel speciaal en het past soms zo goed bij wat je wilt voelen. Of al voelt.
    Sterkte.

    je hebt het toch wel een beetje (heel veel) van hem: dat toveren met woorden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *