Het moest zo zijn

Hebt u bij een aankoop wel eens getwijfeld of u het product eigenlijk wel echt nodig had? Misschien legde u het zelfs terug in het vak en liep u verder om even later weer terug te keren. U kocht het toch en kort daarop bleek de aankoop een onmisbaar onderdeel in uw dagelijks leven.

Zoiets is mij nu overkomen.

De aankoop wordt aangestuurd door mijn man, op  één van de zeldzame momenten dat wij samen boodschappen doen. We staan voor een bak met van-alles-wat en mijn man ontdekt een soort plastic klompen. U kent ze waarschijnlijk van dat meer bekende merk, dat hun muilen naar krokodillen heeft vernoemd. Hij houdt ze omhoog en vertelt er enthousiast bij dat ze handig zijn voor het banjeren in de wintertuin.

Lelijke dingen

Ik heb de krokodillen instappers altijd lelijk gevonden. Daarbij moet ik er niet aan denken plastic aan mijn voeten te doen. Het lijkt me nogal zweterig. Maar de klompen die mijn man omhoog houdt hebben een soort ingenaaide sok en er ligt ook een damesklomp in mijn lievelingskleur. Tel daarbij het verhaal over warmvoetig door de wintertuin gaan en u begrijpt dat ik mij laat verleiden tot een aankoop.

Een dag later stoot ik zo onnoemelijk hard mijn teen dat ik het uitgil van de pijn. De gevolgen laten niet lang op zich wachten. Mijn voet zwelt op en een flinke bloeduitstorting doet de inwendige schade blijken. Ik kan nauwelijks op de voet staan. Laat staan dat ik nog in enig fatsoenlijk schoeisel pas. Behalve (u raadt het al) in mijn nieuwe instapper! Ik baal vanwege mijn immobiliteit en de pijn maar ben maar wat blij met mijn malle muiltjes.

Nieuwe mode

Wanneer ik een dag later me iets beter kan verplaatsen, al is het hompelend, besluit ik naar de winkel te gaan. Mijn blessure zit links dus kan ik nog autorijden. Ik trek een extra lange broek om mijn lelijke muilen te verhullen. Een vest in dezelfde kleur kan eventueel het vermoeden wekken dat ik een nieuwe mode probeer te introduceren. Bij de winkel ben ik blij met mijn winkelwagen. Ik doop hem om tot rollator en boodschappentas.

Nadenkend hoe ik me toch zo heb kunnen stoten bedenk ik dat ik de laatste tijd wel erg heb lopen rennen. Veel afspraken; gezellige en medische. Het was allemaal wat veel. Wanneer je dan ook niet goed slaapt, raak je uitgeput. Misschien zoek ik er teveel achter maar ik ervaar het wel degelijk zo dat mijn lijf mij nu tot kalmte maant op een letterlijke manier. Ik kan niet meer snel. Wat kan ik nog wel?

Zitten

De komende tijd wil ik -naast meer rust nemen- ook gaan zitten voor die taken die graag voor me uitschuif. Zoals het bijhouden van mijn mails. Dat is niet mijn favoriete bezigheid. Liever ren ik of knutsel ik. Dat laatste mag ik van mezelf want het ontspant, zolang ik er geen druk op zet. Kortom een beetje stil gezet worden is nog niet zo erg. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik natuurlijk hoop op een spoedig herstel. Want al te lang in de slakkenstand is ook niet je-van-het.