Fahren of rijden en het nodige lijden

Unser Wohnmobil ofwel onze stacaravan met voortent

Verlamd lag ik op de bank. Niet letterlijk goddank maar mentaal. Met deze pijn had ik nergens zin in en dat kon niemand me kwalijk nemen. Behalve ikzelf. Ik vind dat ik ondanks de pijn van alles moet kunnen. Meestal dan hè. Nu had ik mezelf wel een periode rust gegund en dat had wel een beetje geholpen. Het vervelende met chronisch pijn alleen, is dat het ook met rust niet overgaat. En teveel rust zelfs kan schaden. Hoeveel ik dan precies moet doen is een kwestie van uitproberen. En aangezien ik niet de rest van mijn leven wilde bank hangen  kwam ik in beweging.

Het vuurtje begon te branden door de aanschaf van de stacaravan in de Eifel. Niet die van de sjamaan maar een andere. Een betere voor minder geld. Dat kan ook nog. Helemaal blij met het vooruitzicht van de bossen bedacht ik me dat het toch wel heel fijn zou zijn wanneer ik daar ook zonder mijn man eens heen kon gaan. Ik zou bijvoorbeeld een vriendin kunnen uitnodigen in dagen dat manlief op reis is.

Leuk logo

Een verdere stimulans bood de aanblik van een rijschool waar we langs reden. Vraag me niet waar het hem in zat. Misschien was het het vrolijke logo op de ramen maar ik had sterk het gevoel dat deze het zou worden terwijl ik ook langs een andere gereden was. En zelfs al had aangebeld. Maar die was toen gesloten. En zo stap ik bij Fahrschul Bahrke naar binnen om daar te ontdekken dat zij Nederlands spreekt en hij het ook aardig verstaat. Ik word allerhartelijkst ontvangen en gerust gesteld. Ze hebben ervaring met bange mensen, al behoor ik daar natuurlijk niet toe. Nee hoor!

Nee, voor het rijden an sich ben ik niet bang. Het is weliswaar 20 jaar geleden dat ik mijn laatste rijles had maar ik weet nog wel dat ik destijds niet onbeholpen rond reed en gigantisch veel fouten maakte. Die Erfahrung war schon gut! Maar de andere ervaring; die met mijn lijf ben ik helaas ook niet vergeten. Ik heb de lessen moeten staken vanwege aanhoudende peesontstekingen en de pijn daarvan was zo erg dat ik nooit meer over auto rijden heb nagedacht. Of ik dacht er wel aan maar zag er al gauw vanaf.

Daar ga ik dan…bijna…hier staan we nog stil

Noodzaak

De noodzaak van het rijbewijs was er niet echt, tot ik mantelzorger werd. Toen kwam ik erachter hoe onhandig het is zonder.  Maar nu ik zo afgelegen woon, heb ik niet veel keuze meer. Wil ik weer deelnemen aan het leven en mijn vrienden bezoeken zonder dat Norbert mee gaat, dan moet ik wel kunnen rijden. Vrijheid en zelfstandigheid lonken naar mij vanuit de verte.En wat heb ik het getroffen met mijn leraar die mij wil helpen dit schone doel te behalen. Hij is de rust zelve en legt goed uit. Leuk hoe ik aan het eind van de les moet opnoemen wat er volgens mij goed ging. ‘Pedagogisch verantwoord’ zegt de juf in mij die blij was dat ze er best wat van bakte, al moet ze ook nog veel leren.

En ik heb zin om meer te leren. Het zou alleen wel zo prettig zijn wanneer die vreselijk verkramping in mijn linkerschouder eens bijtrok.  Na mijn eerste les heb ik van alles gedaan ter verlichting van het euvel; infraroodcabine, zwemmen en arnica-olie inwrijven. Helaas redde ik het ook niet zonder de nodige pijnstillers. De spieren vinden het fijn maar doen niet minder pijn. En morgen is de tweede les…Ik voorvoel dat ik er heel wat voor over zal moeten hebben om het begeerde bewijs te behalen. Maar in plaats van me schrap te zetten lijkt het me beter dit gelaten te ondergaan. Anders raak ik alleen nog maar meer verkrampt.

Iemand nog tips? Gebed ook zeer welkom. Alvast bedankt!