Rustgevende beweging

Door de reactie van Danielle op mijn vorige blog werd ik herinnerd aan een eerder schrijven over wandelen. In  https://annderverhaal.nl/2016/05/31/remedie-voor-de-rusteloze-ziel/ beschrijf ik de rustgevende werking van deze vorm van bewegen. Helaas is het in dit seizoen niet altijd even aanlokkelijk om het bos in te gaan. Natuurlijk heb je stoere wandelaars die zich door geen storm of regen laten tegenhouden. Maar ik ga er voor het gemak vanuit dat u -net zo min als ik- tot deze groep behoort.

Daarom vraag ik me af hoe we in de winter toch aan onze beweging kunnen komen. En ik ben ook benieuwd naar uw ervaringen op dit gebied. Want dat beweging goed is, hoef ik u niet te vertellen. En dan niet alleen voor je uithoudingsvermogen. Maar ook voor je brein. Zo kan bewegen bij milde vormen van depressie heilzaam zijn omdat je een stofje aanmaakt, waardoor je je beter gaat voelen. Ik noem bewust de milde depressie want bij de zware vormen is dit advies niet altijd haalbaar. Dan ben je al blij dat je je uit bed hebt gehesen en enigszins voor jezelf kan zorgen.

Ik hoor erbij

Door het gebrek aan zonuren ligt de milde depressie voor mij op de loer, en bij u ook wellicht. Dan kom ik er niet met alleen maar niksen (vorige blog), juist niet. Dan wil mijn lijf bewegen. Daarom ben ik blij dat ik van zwemmen hou en hier in de buurt een bad is, met aangename temperaturen. Ik hoor er inmiddels helemaal bij en wordt vrolijk begroet door de andere bekende hoofden. Ja, je ziet niet veel van de rest wanneer iemand in het water ligt…

Ik voel me bijna een gezond mens in het bad en alleen daarom al kom ik terug. Zo gedragen door het water voel ik amper nog pijn. Daarbij kan ik me als een nimf los bewegen. Een therapeut raadde me ooit aan om bij oefeningen alleen anemoonachtige-bewegingen te maken omdat anders snel overbelasting dreigt. Wat anemoon-bewegingen zijn kan ik u zo snel niet vertellen maar ik kan u wel vertellen dat je ze in het water vele malen makkelijker uitvoert dan op het droge. De echte anemoon groeit op de bodem van de zee. Dat verklaart een hoop.

Sprookje

In het bad denk ik ook met enige regelmaat aan het favoriete sprookje uit mijn jeugd. U raadt het al: de kleine zeermeermin. En dan bedoel ik niet de versie van Disney waarin alles geweldig afloopt. Nee, ik bedoel het oorspronkelijk verhaal waarbij de prins met een ander trouwt en de meermin in zeeschuim verandert omdat ze weigert hem te doden. Dat was namelijk de voorwaarde van de zeeheks om haar staart terug te krijgen in plaats van die pijnlijke voeten.

In mijn kinderfantasie was ik vaak een meermin. Maar dan wel één die niet met een prins trouwt! Het idee die staart op te geven was voor mij onverdraaglijk. Ik kijk in het zwembad dan ook met enige jaloezie naar het kleine meisje die een heus meermin badpak draagt met een soort staartstuk waarin haar benen verdwijnen.

Zouden ze zoiets ook voor volwassenen hebben?