Avontuurlijke vrouwen

Ik aan het roer

Ze staat met een mok in haar hand op het dek van een zeilschip. Ze heeft lieve ogen en een vrolijke lach. Dat is mijn eerste indruk van Margriet, die ik via de online community- en datingsite Funky Fish leer kennen. Zij zeilt en maakt reizen naar verre oorden. In mijn ogen een avontuurlijke vrouw. Vooral dat zeilen vind ik stoer. Ik acht mij er niet toe in staat en ik vrees dat het me ook te winderig is. Met name mijn nek houdt daar niet zo van.

Afgelopen weekend heb ik haar na zeker drie jaar mail- en andere vormen van schrijfcontact dan ontmoet. Dat het er ooit van zou komen verbaast me niet. Maar hoe ik bij haar ben beland, is iets dat ik destijds niet had kunnen dromen. We zijn naar haar woonplaats toe komen zeilen en zij komt ons tegemoet, in de haven waar het schip ligt. Nu ben ik degene die aan dek staat.

Ik zet me schrap

Bij mijn zeilvaardigheden moet u zich nog niet teveel voorstellen overigens. Dit is een wat groter zeilschip dat we hebben gehuurd met een paar andere luitjes. Ik trek me rot aan de lijnen maar er zijn wat extra handen nodig om het voorzeil te hijsen. Andere dingen kan ik wel of leer ik nu. Zo oefen ik me aan het roer in het houden van de koers en het trainen van zeebenen.

Het weer is onstuimig en vooral op de laatste dag geeft dat een minder goede siësta. Rusten tijdens de tocht betekent een heen en weer rollen in het bed. Ook staan of zitten is een uitdaging. Zelfs wanneer ik niks hoef te doen moet ik me zo vaak schrap zetten, dat de vergelijking met de sportschool in me opkomt. Dit zijn me nog eens balanceeroefeningen zeg!

Inpakken en wegzeilen

Dat ik geen echte zeilkleding heb, is geen punt. Gelukkig voldoet mijn regenkleding ook, al zal een paar waterdichte schoenen voor de volgende keer wel zo handig zijn. Mijn regenjas is van zogenaamde ‘ademende’ stof waardoor ik niet als een gek zweet en heeft een fijne hoge sluiting bij de hals. Kortom; ik heb geen last van de wind. Op foto’s herken ik mezelf amper. Hoezo goed ingepakt?

Maar terug naar Margriet. Ze heeft me onbewust geholpen te kunnen uitkijken naar deze toer. Want ik zag er tegenop; de hele tijd Duits praten met de anderen. De enige zijn die nog niet echt kan zeilen en de enige pijn patiënt  tussen de gezonderikken. Het werkt voor mij toch confronterend. Al is het maar het feit dat ik elke middag rust, waar de anderen doorgaan.

Stoer

De ontmoeting maakt een groot verschil en is geslaagd. Ze laat ons een paar mooie plekken zien en gaat gezellig met ons mee uit eten. We praten Nederlands want het restaurant is sowieso te druk voor een groepsgesprek en mij wordt ook het moment onder ons gegund. Als ik ons zo samen voorstel, zie ik twee stoere vrouwen die zeilen en de wereld ontdekken. Vrouwen die ook een leuk contact konden opbouwen zonder elkaar te zien. En dat is misschien nog wel het meest bijzonder. Dat dat tegenwoordig zo kan.

Heeft u ook zulke fijne mensen mogen ontmoeten, via het internet?