Teveel

Zomaar een ochtend in januari. Ik heb gisteren een wandelafspraak met Melanie gemaakt en kom erachter dat ik naar de kapper moet. Ik besluit dat per App aan haar door te geven. Wanneer ik de App open zie ik een bericht van Claudia die vraagt waar ik het over heb: Gebedsavond, bij mij? Ze is het duidelijk vergeten.

Getroost dat ik niet de enige chaoot ben, schrijf ik berichtjes aan beide vriendinnen en stuur ook nog iets door aan mijn schoonmoeder. Die gaat namelijk beenwarmers breien voor de kinderen van Sabrina. Nu moet ze natuurlijk de maten nog weten en die heeft Sabrina mij zojuist gestuurd.

Bijpraten

Terwijl ik type, komt er een vraag binnen. Hoe gaat het met jou? Vraagt een Nederlandse vriendin. Even antwoorden hoor. Dan een update van iemand die ziek is. Ik kom niet aan antwoorden toe want Claudia belt met betrekking tot onze afspraak. We hebben sowieso wat bij te praten.

Misschien herkent u dit? Je neemt je zo voor, wat je aan klusjes wil klaren en uiteindelijk ben je vooral bezig met je contacten onderhouden. Begrijp me niet verkeerd. Ik hou van mijn vriendinnen en ze zijn me het meer dan waard, dat ik een ochtend aan hen besteed. Waarom voel ik me dan na afloopt zo ontevreden dat ik weer niks heb gepresteerd?

Netwerk

Eigenlijk heb ik veel bereikt in de afgelopen jaren Duitsland. Ik heb een netwerkje opgebouwd. Tegelijkertijd had ik al een netwerk. En wel in Nederland. Ook die contacten wil ik graag behouden. Mijn Nederlandse vrienden zie ik nog zelden. Het bijhouden gaat allemaal via WhatsApp of brieven. En daar begint de schoen te wringen. Het is me soms teveel.

Het ’teveel’ zit hem niet alleen aan berichtjes schrijven maar ook in mijn meeleven met. Wanneer het niet goed gaat met een vriendin, kan me dat enorm bezig houden. Ik kan er zelfs wakker van liggen. Ik heb dit ook bij mijn moeder waargenomen destijds. Die betrokkenheid op. Zij was veel mensen tot steun maar het kostte haar ook veel.

Nu even niet

Zoals voor mijn moeder het christelijk geloof de bron was, vanwaaruit zij met mensen omging, zo geldt dat ook voor mij. Jezus nam veel tijd voor de mensen. Niemand kwam ongelegen. Maar zelfs Hij trok zich terug in de stilte om bij te tanken bij de Vader. Hierover nadenkend vraag ik me af, of ik dat wel genoeg doe. Loop ik niet teveel zelf te rennen? Zit ik wel genoeg bij de bron?

Zeker wanneer het gaat om anderen steunen, kan ik daar een heel christelijk sausje overheen leggen. Toch staat er dat we van de ander moeten houden als van onszelf. Hou ik genoeg van mezelf om te zeggen: nu even niet?

Gezond

Ik oefen en soms lukt het me om niet direct te reageren. Het nadeel is dat ik dan soms helemaal niet meer reageer. Dan zit iemand wel heel lang op een antwoord te wachten. Is dat erg? Voor sommige wel. Die zijn dan beledigd. Maar de meeste mensen begrijpen mijn ‘teveel’ best. Ik vind herkenning bij anderen, die ook wachten met reageren. Dat is niet onbeleefd, dat is heel gezond. Zo oefen en sukkel ik verder.

Maar als u niet direct wat van mij hoort, dan weet u nu waarom…