Tag Archives: rouw


De zwarte komeet

rouw

daar ga ik…

Het overlijden van mijn vader heeft mij völlig aus der Bahn geworfen. In het Nederlands vertaal je dit met: uit het lood geslagen zijn. Vrij vertaalt voel ik me als een komeet die uit haar baan het heelal is in gesmeten met een enorme kracht. Zonder enig houvast stuif ik langs sterrenstelsels en zwarte gaten, waarin ik vrees te vallen. Ze hebben een aanzuigende werking maar ik wervel verder en verder. Ik ga zo snel, de vonken spatten ervan af.

Of ik nog tot stilstand kom? Mijn emoties wervelen mee tot ergernis van enkelen. Ik moet niet zo negatief doen, wordt mij gezegd. Ik vind zoiets zeggen ook niet echt positief maar oké. Ik ben een eenzame komeet dus het onbegrip zal erbij horen. Wie houdt er nu van een loodzware, zwarte komeet? Ik zou er ook graag anders uit zien en me anders gedragen. Alles onder controle schijnt me heerlijk toe…

huizen

Er valt heel veel weg door de dood van pa. Niet alleen een dierbare persoon waar ik een nauwe band mee had. Ook het idee om nu helemaal geen ouders meer te hebben vind ik naar. In de ouderlijke woning fluisteren de muren herinneringen en voelt het kil ondanks de hittegolf. Op de poststukken staat niet langer alleen zijn naam maar: aan de erven van…

Tja, het huis. Of eigenlijk spreek je in mijn geval van; huizen. Eén in Duitsland en twee in Nederland; dat van pa én dat van mij. Er moet in alle drie veel uitgezocht en op- ofwel leeg geruimd worden. De gedachten aan wat er allemaal nog moet gebeuren overweldigen mij.

erebaan

En last but not least; ik ben mijn baantje kwijt. Personal assistent van pa. Ik heb het vreselijk vermoeiend en verdrietig gevonden, vooral in de periode dat hij niet op de goede plek zat. Maar het was ook een erebaan. Een baan die me dichter bij hem bracht. En waar ik hem ook begeleidde, hoorde ik: ‘Ach dat is zeker uw dochter. Ja, dan kan je wel zien.’ Het is voor een eenzame komeet heel fijn om verbinding te voelen. Die verbinding had ik met pa.

‘Maar je bent nu toch getrouwd?’ hoor ik u denken. Zeker en dat is heel fijn. U moet alleen wel bedenken dat mijn man en ik elkaar nog niet zo heel lang kennen. We zijn nog aan het zoeken wat werkt en wat niet. Eigenlijk komen we daar nu pas aan toe. Veel van onze gesprekken gingen namelijk over mijn vader; over zijn gezondheid, wat we nog konden betekenen voor hem en over de al dan niet goede zorg die werd geboden. Het was voor ons beiden een enerverende verkeringstijd. En nu blijkt mijn man getrouwd met een zwarte komeet. De arme schat!

lichtpunt

Toch is er een lichtpunt dat we helder zien. Als ik door de ruimte keil, dringt het tot me door: Ik hoef me nooit meer zorgen om mijn vader te maken. Waar hij is beland is het goed. En al ben ik dan soms über-emotioneel, ook dat is in orde. Want dezelfde God die mijn vader heeft opgevangen is ook groot genoeg om kometen op te vangen in Zijn sterke Hand.

Ik bid: ‘Heer, ontferm u…’  Veel meer komt er ook niet uit. Maar het is genoeg!

Next page →
← Previous page