Tag Archives: kwetsbaarheid


Verwachtingen in vriendschap

eenzaamHet is een behoorlijk zware tijd in mijn leven, waarbij ik veel ballen tegelijk in de lucht moet houden. Ik heb de verantwoording voor twee huizen en twee administraties, terwijl ik eigenlijk echt genoeg heb aan één.  Daarbij reis ik idioot veel om vooral mijn vader (en soms mijn vriend) te bezoeken. Mijn pijnniveau is daardoor zo hoog dat ik dagen heb, waarin ik heel veel loop te huilen.

Aan mijn vriendschappen kom ik niet meer toe; geen puf. Daar zit ik mee want ik geef om mijn vrienden. Daarom mail ik deze week een vriendin, die vorig jaar emigreerde naar Frankrijk. Ik zeg ‘sorry’ voor de stilte van mijn kant. Zij schrijft terug:

‘Het geeft niet wanneer je wacht met schrijven of contact maken. Het gaat zoals het gaat en dan zijn er andere prioriteiten. Dat is heel gewoon en ik ben blij dat je goed voor jezelf zorgt en niet teveel hooi op de vork neemt door ook nog te gaan schrijven. Het zit altijd gewoon wel goed, we kennen elkaar.’

andere koek

Bij een wat priller contact loopt de mailwisseling anders. Ook deze vrouw stuur ik excuses vanwege het feit dat ik geen tijd heb gehad haar te bezoeken. Ze weet dat er veel op mijn bord ligt maar ze schrijft dit terug: ‘Dat je geen tijd hebt gehad, zegt meer over jouw behoefte aan contact met mij dan over jouw tijd’  Vervolgens zet ze een punt achter ons contact. Wat een aanmatigend oordeel proef ik. Het raakt me diep.

Het spijt me voor haar, dat zij het idee heeft gekregen dat er bij mij geen belangstelling voor haar persoon is. Maar ik geloof toch niet dat ik de oorzaak van dit gevoel ben. Misschien was het anders gegaan als we elkaar langer hadden gekend. Ik vrees echter dat ik ook dan niet aan haar verwachtingen had kunnen voldoen. Want ik ben door mijn beperkte belastbaarheid wel vaker niet in staat geweest tot veelvuldige bezoeken of uitstapjes met vrienden. In goede tijden wel maar in mindere tijden niet. En die mindere tijden duren doorgaans ook mij langer dan me lief is…

uit de gratie

Ik heb al vaker meegemaakt dat mensen me ijskoud laten vallen wanneer ik niet genoeg aandacht voor ze heb of wanneer ik niet meer in het plaatje pas, dat ze van me hebben. Het heeft alles te maken met verwachtingen. Over wat je wel en niet kan verwachten is een hoofdstuk apart. Je kan in ieder geval hierbij niet alleen van jezelf en je eigen behoeften uitgaan. De ander zit misschien in een levensfase waarin hij/zij best om je geeft maar even niet zoveel te bieden heeft.

Zelf ben ik ook wel eens teleurgesteld geweest in de frequentie van contacten maar dat is voor mij nooit aanleiding geweest om het contact dan maar te beëindigen. Teleurstelling was voor mij eerder aanleiding mijn verwachtingen bij te stellen. Zo heb ik een vriendin die druk is met studie, werk en gezin. Ik zie haar maar een paar keer per jaar. En dat vind ik soms jammer. Maar ik weet dat zij mij graag mag en aan me denkt en ik ben blij wanneer er wel even ruimte is.

echt

Al schrijvend kom ik tot de conclusie dat we elkaar de ruimte dienen te geven en te genieten van wat er wel is. En als dat voorbij gaat, om welke reden dan ook: koester dan de herinneringen aan een mooie tijd of een leuk contact. Dat was ook echt en niet gespeeld.

Ik ben blij met vrienden die ik een tijd niet kan zien/spreken en waarbij dat dan oké is. We pakken de draad weer op en praten verder waar we de vorige keer gebleven maken, als we dat nog weten. En anders spinnen we een nieuwe draad.

Geen verwachtingen alleen verwondering: hee, jij bent er nog en (wat fijn) ik ook!

 

Ik twijfelde om deze blog te plaatsen omdat ik niet veel aandacht aan mijn pijn wil besteden èn omdat ik de vriendin die de plank mis sloeg ook niet voor schut wil zetten. Ik noem wel geen namen maar ze zal het maar lezen… Zij reageerde ook vanuit pijn… Zij doet niet alleen mij tekort maar ook zichzelf.
Next page →
← Previous page