Gijs de wonderkat

zwarte kat

Gijs en ik op de trouwdag

 

 

In mijn vorige blog vertelde ik dat de levende have al is verhuisd naar Duitsland. Dat betekent dat niet alleen de planten maar ook mijn kat Gijs nu hier woont. Gijs is een echte buitenkat en daarom had ik een tuigje voor hem gekocht, zodat hij ook direct naar buiten zou kunnen maar wel veilig aangelijnd. Katten zijn immers ‘thuisgericht’. Het risico dat hij zou verdwalen of op zoek gaan naar zijn oude omgeving wilde ik hiermee vermijden. En zo wandel ik met een nieuwsgierig Gijsje aan een lange lijn door de tuin om hem de kans te geven de boel te verkennen. Wat is er veel te zien en snuffelen hier! Een hoop tuinafval met krakend blad wordt onderzocht. Ook de vissen in de vijver worden met belangstelling bekeken op eventuele vangbaarheid. ‘Haal je maar niks in je hoofd’ zeg ik tegen de Mietze (Duitse bijnaam voor de kat). Gijs trekt zich niks van mijn mening aan maar het tuigje trekt terug. ‘Bah wat een onding’ zie ik hem denken.

ontsnapt

De volgende dag gebeurt waar ik bang voor was. In een onbewaakt ogenblik heeft Mietze zich uit het onding weten te bevrijden. Het ligt als stille getuige op het terras… Ik schrik maar voor ik iets kan zeggen, hoor ik mijn lief: ‘Weet je dat Gijs bij de vijver rondloopt?’ – “Heb je hem niet gepakt?” ‘nee, ik wil hem niet laten schrikken. Probeer jij hem maar te pakken’. Gelukkig krijg ik Gijs te pakken en ik til hem op onder protest. “Jij krijgt huisarrest” zeg ik boos maar hij kijkt mij onschuldig aan.

Zondagmorgen; Gijs is niet in orde. Hij eet niks en beweegt moeizaam. Ik vermoed dat de strijd met het tuigje hem heeft gekwetst. Ik wek mijn man om hem op Gijs’ toestand te wijzen maar die kan ook niet zeggen wat eraan scheelt. ‘Ik kan niet door zijn zwarte vel heenkijken’ is zijn nuchtere commentaar terwijl ik op internet naar een dierenarts zoek. Dan komt mijn lief met een wonderlijk verhaal. Gijs is de vorige avond ontsnapt en is zeker 2 uur weg geweest. Norbert is gaan zoeken maar een zwarte kat in het donker…Dat is lastig, zo niet onmogelijk! Maar Gijs kwam thuis en leek toen nog in orde.

dierendokter

Ik weet niet wat ik hoor. Katten moeten normaal gesproken weken of zelfs een maand lang wennen aan een nieuwe omgeving. Gijs is hier eerder geweest. Maar dan heb je het over hooguit twee logeerpartijen van een week waarin hij alleen binnen bleef. Hij kan onmogelijk de omgeving buiten kennen en toch kwam hij na 2 uur rustig terug met een blik op Norbert: ‘ach zit jij hier nu ook nog…’

Ik vind Gijs een wonderkat. Maar onze wonderkat is nu wel erg slecht te pas en moet naar de dokter. In het weekend moet je altijd maar afwachten wie er dienst heeft en zo belanden we even later in een nabijgelegen stad waar een zeer kordate dame met Gijs onderzoekt. Oren worden geïnspecteerd, gewicht nagekeken en ik krijg allerlei vragen naar mijn hoofd die ik in het Duits probeer te beantwoorden. En ja, het zal dat stomme tuigje zijn geweest wat tot een kneuzing heeft geleid. De pijn heeft een dag later toegeslagen wat niet ongebruikelijk is. Met behulp van pijnstillers zal Gijs wel opknappen.

aanpappen

Ik ben gerust gesteld en Gijs lijkt inderdaad snel beter tot hij begint te niezen, precies 5 dagen nadat we bij de dierenarts waren en ik vraag me af wat daar in de lucht hing. De incubatietijd voor de niesziekte is 5 dagen…Ik ent Gijs niet meer in sinds hij na een inenting ook doodziek was. Het huismiddel van toen blijkt ook nu weer wonderen te doen, kamillethee! Ik spoel er zijn ogen en neusje mee. En nee, dat is niet leuk maar het werkt. Na een week aanpappen als kruidendokter is mijn kat weer beter en kan iedereen weer opgelucht ademhalen.

Het tuigje hebben we uiteraard niet meer omgedaan. En het huisarrest? Opgeheven! Ik heb vertrouwen in mijn wonderkat. Hij is niet thuisgericht maar op mij gericht. Ondanks mijn geplaag met de thee weet Gijs dat ik zijn vrouwtje ben en het goed met hem voor heb. Hij blijft in de buurt en ligt ook nu bij ons onder de tuintafel. Op apegapen want warm hé…