poëzie van Anne


Woning

mijn lichaam

Mijn lichaam,

uitgewoonde woning

waar woede en verdriet huis hielden;

nu is het stil,

de kamers hol.

De echo’s klinken steeds zachter;

herinnering aan vroeger tijd.

Mijn lichaam eens bemind,

de kamers warm en vol.

Vreugde en vrede dansten hier,

nu is het er koud en kil.

Maar op een dag komt de Liefde thuis,

zij ontsteekt het vuur in de haard.

Zij schildert de muren van teleurstelling

in hoopvol blauw

en nodigt al haar vrienden uit.

Dan klinkt de muziek weer in mijn huis

en dans ik door de kamers.

Vergeef mij lichaam dat ik jou verliet

en opging in rook.

Ik zal je niet meer verlaten

tot de dood ons scheidt.

 

Next page →