poëzie van Anne


Spraakstoring

Jij belt, ik neem op

‘Hallo’ zeg jij

en ‘…..’ zeg ik. Wat gek…

Er ligt een berg zand over mijn woorden.

Ik pers een kreun en dan een moeizaam: ‘ja’

Jij vraagt bezorgd.

Ik hakkel en hompel door mijn zinnen.

Kort- pers ik mijn woorden ‘af.’

Ik heb geen keus.

Mijn mond zit op slot terwijl ik moeizaam aan de sleutel draai;

kom op!

Ik denk normaal

ben geen woorden kwijt

het komt er alleen niet fatsoenlijk uit.

Steeds struikel ik over de drempel voor mijn lippen

stiltes vullen de leegte tussen mijn gedachten en jouw vragen.

In mijn hoofd ren ik de trappen op

Wat een worsteling zo’n;

Spraakstoring!

Next page →