poëzie


Doorgangsstation

Het geheugen van mijn vader

neemt het niet meer nauw.

Wat erin komt

vertrekt al gauw,

met gezwinde spoed.

Het kan hem niet deren,

het gaat hem toch goed?

De harde schijf al jaren vol,

trekt nieuwe informatie niet meer bol.

‘Ik heb het zeker ge-delete’

waarmee bedoeld wordt : vergeten!

Je moet ook niet alles meer willen weten…

De dingen van vroeger

winnen aan glans

Spontaan en vanzelf

komen ze op:

stralende herinneringen,

bakens in zijn levenslijn.

Met als middelpunt: zijn moeder, mijn oma,

naar wie ik ben hernoemd.

Een toverkleuren schakering aan verhalen;

De wandelingen in het plantsoen,

aan haar warme hand.

Hoe zij zingend op de fiets…

(heel ongebruikelijk voor een dame)

maar het deerde Annie niets!

Dansend door de kamer

legde haar levensvreugde

een bodem,

waar pa op zou lopen zijn hele leven.

Kan een moeder iets mooiers geven?

Mild is mijn vaders geheugen.

Want ook de nare dingen en beledigingen

beklijven er niet meer.

Zij vertrekken bij het fluitsignaal,

het doorgangsstation.

Het schone en mooie

van nu en van toen,

dat blijft wel hangen

en wordt steeds weer verhaald.

Tot ze op mijn harde schijf staan ingesleten

en ik ook nooit de jeugd van mijn vader

of oma Annie

zal vergeten…

 

de foto is van pixabay maar deze dame heeft veel weg van een foto die ik van mijn oma ken.
Next page →