blogs


De omgekeerde wereld (blog)

Ik rijd mijn vader door het ziekenhuis. En nee, ik bestuur niet zo’n wagentje dat je soms door de lange gangen ziet gaan. Daar worden patiënten op vervoerd die slecht ter been zijn. Pa is niet slecht ter been. Hij is helemaal niet meer op de been. Door een gebroken enkel die maar niet wil helen, zit hij in een rolstoel. Omdat zijn been gestrekt uitsteekt moet ik voorzichtig manoeuvreren. Daarom neem ik de bochten ruim.

‘Het is de omgekeerde wereld’ zegt pa en hij doelt op het feit dat ik hem in de stoel vooruit duw. Ooit was het andersom. Toen duwde pa zijn kleine meid in haar wandelwagentje. Maar dat is heel erg lang geleden.

toiletgang

Mijn vader kan niet alleen niet meer lopen ook de controle over de blaas is niet optimaal. Hij heeft via de huisarts incontinentiebroekjes gekregen. Mij is niet helemaal duidelijk wanneer hij die precies draagt. Voor zover ik weet draagt hij ook nog onderbroeken. En wanneer de verpleging mij verzoekt om extra te kopen, doe ik dat natuurlijk. Ook in een maat kleiner zoals zij aangaven. Pa is immers erg afgevallen.

Een week later hoor ik echter over nachtelijke ongelukjes en sommeert de eerste verpleegkundige mij mijn vader aan te spreken op een juist gebruik van het urinaal. “Hij laat het nu gewoon lopen!” zegt ze op opgewonden toon. Ik zie voor mijn geestesoog hoe gefrustreerde verpleegkundigen zowel pa als het bed moeten verschonen. Ook pa schildert levendig zijn benarde ofwel natte positie en omdat er voortdurend personeelsgebrek is, zal die vochtige toestand wel een behoorlijke tijd hebben geduurd.

tussenpersoon

Hij weet mij uit te leggen waar het probleem zit. In de nieuwe broekjes zit geen enkele speling om het urinaal recht te leggen. En de opening die in de broekjes zelf zit, kan hij niet meer hanteren. “Bovendien droeg ik thuis luiers s ’nachts” vertelt pa. Ik krab achter mijn oor. Waarom weten ze dit niet op het herstelcentrum? Is er eigenlijk wel overleg met de huisarts geweest?

Het zit pa zo dwars dat hij mij meerdere malen verzoekt zijn probleem met de verpleging te bespreken en zijn eigen incontinentie materiaal bij een volgend bezoek mee te nemen vanuit zijn huis. Ik ben duidelijk de tussenpersoon. De woordvoerder naar beide kanten. Maar ik sta aan de kant van mijn vader. Want luiers of niet, hij hoeft niet als een kind behandeld te worden…

zorgen

Ik koop een paar grotere onderbroeken en neem het materiaal mee voor in het herstelcentrum. Aldaar vertel ik de verpleging wat ze moeten doen.

Ik heb nooit voor kinderen hoeven zorgen. Maar nu ik zorgen kan, doe ik het goed. Al zou ik er toch op moeten kunnen vertrouwen dat mijn vader goed verzorgd wordt in het fraaie herstelhotel met zijn mooie suites…Helaas is dat niet het geval.

Dat noem ik nu: de omgekeerde wereld!

Next page →
← Previous page