blogs


Met lege handen

God kan alleen lege handen vullenKen je dat gevoel? Dat je in de verkeerde trein bent gestapt en je ergens heen reist waar je helemaal niet heen wilt? In het gewone treinverkeer kan je dan, bij de eerste de beste halte er weer uit en rechtsomkeer maken. Maar in de treinreis van het leven zijn soms geen tussenstops.

Ik ben op deze treinreis in een plaats beland waar ik eigenlijk niet zou willen wonen: dit lichaam. Maar ik zal het ermee moeten doen. Een chronische aandoening is een last tot de dood. Dat is de enige halte die mij zal bevrijden. En omdat ik geloof dat ik dan een nieuw lichaam zal krijgen, is dat soms wel iets om naar uit te zien.

levensreis

Door mijn aandoening heeft ook de rest van mijn levensreis beperkingen opgeleverd. Beperkingen in hoe ver ik letterlijk kan reizen, zonder al te veel pijn te krijgen. Maar ook beperkingen op veel gebieden die het leven waardevol maken zoals werk, relaties en kinderwens. Het is een uitdaging om op al deze vlakken mijn verlangens los te laten en het te doen met een leven waarin ik veel alleen ben, zonder collega’s, partner of gezin.

Vrienden zijn daarom heel belangrijk voor mij geworden. Zij die mij op dit pad vergezellen en de rauwe kanten niet ontkennen maar mij ook niet al te medelijdend tegemoet treden. Zij zijn de diamanten in mijn kroon.

leugen?

Wat de liefde betreft moet ik onder ogen zien dat ik in een leugen ben gaan geloven. De leugen dat ik; omdat ik wat mankeer geen aantrekkingskracht zou kunnen hebben op een gezonde man. Nu ja, leugen? De praktijk wijst mij –tot nog toe- uit dat gezonde mannen ook graag een gezonde vrouw willen…Wanneer ze zien hoe mijn beperking mijn leven kleurt, haken ze af vanuit een angst teveel te moeten inleveren.

En daarom ging ik steeds in zee met mannen waar ‘iets’ mee was en dat blijkt ook deze keer fataal voor de liefde. Ad en ik zijn beide kwetsbaar, zij het op een ander vlak.

Ik heb teveel water bij de wijn gedaan en daar heb ik spijt van. Ten eerste had ik voor mezelf heel helder (toen ik ging daten) dat ik een mentaal stabiele man wilde. Ten tweede wilde ik niet weer een weekendrelatie. Ik ben dus niet trouw aan mezelf geweest en dat vind ik dom. Toch wil ik het mezelf vergeven, zoals ik ook Ad wil vergeven.

elkaar goed doen

Want Ad en ik deden elkaar aanvankelijk zo goed en God leek zo nabij dat ik, de uitkomst zoals hij zich nu heeft aangediend niet heb zien aankomen. Ik achtte Ad (en zeker zijn liefde voor mij) sterker en God groter om ons te helpen in elke nood. Wij zouden altijd samen blijven. Maar mensen kiezen hun eigen weg en dus gaat Ad verder zonder mij.

Dit einde roept de nodige echo’s op aan vorige ‘eindes’.Al waren de redenen voor een breuk steeds anders, het gevoel is hetzelfde. Alsof ik wat het de liefde betreft in cirkels leef. Ik begin wat met iemand, bouw wat op en investeer daarbij flink, om het vervolgens te verliezen.

taart

Als de langdurige relatie te vergelijken is met een taart bakken, kom ik nooit verder dan de bodem. Terwijl ik me juist zo had verheugd op die heerlijke vulling… Ad en ik hadden een bescheiden bruiloft willen vieren. Maar ik wilde wel een echte bruidstaart, dat begrijp je.

Volgende maand word ik 50 en het is erg confronterend om juist nu onder ogen te moeten zien: het is me niet gelukt. Ik sta weer met lege handen en mijn leven is al ruim over de helft.

Daarom geef ik het verlangen naar een blijvende liefde op. Want ik heb geen zin om, in de tijd die mij rest in cirkels te verkeren. Ik wil verder met mijn leven, met opgeheven hoofd en trouw aan mezelf. God is mij nabij en Hij zal mij nooit verlaten. Ook de diamanten in mijn kroon zitten stevig verankerd.

een goede vriendin

Want ondanks deze moeizame reis ben ik een goede vriendin voor anderen gebleven en gebleken. En het is goed om daarin de wederkerigheid van de liefde terug te zien. En toch nog -af en toe- een knuffel te krijgen.

Daarom ga ik voorwaarts tot de dag komt, dat ik een nieuw lichaam krijg, mijn tranen worden weggewist en ik hen zal terugzien die mij voorgingen.

Tenslotte is deze reis slechts een opstapje naar een eeuwigheid zonder pijn of alleen-zijn.

 

Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van mei/juni 2017. Het thema: Here I am. The road so far…van Marijke

https://marijkeskijk.wordpress.com/2017/05/02/here-i-am-the-road-so-far/

Next page →