About Anne Stekhoven

Sommigen kennen mij als Faith, blogster op Funky Fish.


View all posts by Anne Stekhoven

Everybody’s talking at me

Iedereen wil met me praten,

maar verstaan kan ik hen niet,

want hun woorden ricocheren op het klankbord van mijn geest.

Mensen stoppen om te staren,

maar gezichten zie ik niet.

Slechts de schaduw van hun ogen

kan ik nog maar net ontwaren.

Daarom ga ik waar de zon schijnt rechtstreeks door een regenbui,

daar waar ’t weer past bij mijn kleren,

ver ver weg van de Noord-Ooster,

zeilend op de zomerwind,

als een keilsteen dartel springend over golven van de zee.

 

Harry Nilsson’s: Everybody’s talking at me is een lied uit 1969. Het gedicht is een vrije vertaling van mijn vader, die zeer passend is bij de laatste fase in zijn leven, waarin hij slechtziend en slechthorend was. We vinden het als familie mooi passen bij de rouwkaart die we nu aan het maken zijn. De walvis was het favoriete dier van mijn vader. Voor mij staat de vin als voor een wuivende hand. Hij duikt onder en we zien hem niet meer. Maar ergens zwemt hij vrolijk verder…
Next page →
← Previous page