About Anne Stekhoven

Sommigen kennen mij als Faith, blogster op Funky Fish.


View all posts by Anne Stekhoven

Pas op de (afgesproken) plaats

Ausweis bitte

Een paspoort uit vervlogen tijden

‘Waarom moet ik een nieuw paspoort? Ik ga toch niet meer de grens over?’

‘Je moet je kunnen identificeren pa.’

Ik probeer het mijn vader duidelijk te maken maar het gaat er niet in. Volgens hem is zijn verlopen paspoort nog goed genoeg om zichzelf mee te identificeren. Oké, hij is wat magerder geworden sinds de foto op dit document maar zijn gegevens zijn onveranderd. Waarom dan de noodzaak tot een nieuwe? Het herinnert hem aan de identificatieplicht ten tijde van WO 2. En het is een feit; de SS heeft in diens duistere praktijken veel ‘baat’ gehad bij dit administratieve hulpmiddel, al zijn ze niet bepaald de uitvinders ervan.

Ik gooi het over een andere boeg: ‘Deze is over zijn houdbaarheidsdatum heen. Denk maar aan wat er met je bankpas gebeurde laatst’.

Pa had willen pinnen en kwam voor een verrassing te staan; zijn bankpas weigerde. Hij bleek niet meer geldig. Een brief van de bank met nieuwe pas, kon hij zich niet meer herinneren.

pasjes regelen

Dus ineens was ik betrokken in Operatie: pasjes regelen.

Een nieuwe bankpas moest aangevraagd en het werd wachten op maar liefst 3 verschillende brieven, die op 3 verschillende data zouden arriveren. Gezien pa’s geheugenproblemen moest ik hem bijna dagelijks herinneren de brieven in een map apart te houden, tot mijn volgende bezoek

De nieuwe identiteitskaart leverde weer andere uitdagingen. Mijn vader is niet bepaald mobiel en ik heb geen auto. Gelukkig kon ik voor het afhalen van het verouderde document een huisbezoek regelen. De fotograaf zat wel om de hoek en werd in schuifelpas bezocht voor een pasfoto.

zieken-huisbezoek

Doordat mijn vader onverwacht in het ziekenhuis belandde werd het huisbezoek omgezet in een ziekenhuisbezoek. Ik zou de pas achterlaten voor de gemeente-mevrouw op een afgesproken plek. Ik deelde deze informatie niet mijn vader. Hij was op dat moment namelijk danig in de war van de operatie aan zijn enkel. In zijn delier had hij het over het gemeentehuis, dat hij die dag bezocht zou hebben. Hij sprak van Kafkaiaanse toestanden. Het leek me niet het moment om over de ‘Ausweis’ te praten, zoals pa de nieuwe pas was gaan noemen…

Terwijl mijn vader wartaal sprak, waar toch kernen van waarheid in te bespeuren waren, verstopte ik zijn oude paspoort (voorzien van een geldbedrag voor de nieuwe kaart) onder een boekje in zijn nachtkastje.

‘Een handtekening zetten kan uw vader niet meer’ concludeerde de gemeentelijke dame de volgende dag aan de telefoon. ‘Daarom staat er op de nieuwe kaart nu: unable to sign’

kader

De nieuwe kaart met deze handige mededeling was echter nog niet in zijn bezit toen pa in het herstelcentrum, waar hij vanuit het ziekenhuis naar toe werd gestuurd, allerlei formulieren moest ondertekenen. Vier stuks werden er van hem verlangd. Slechtziend èn het hebben van een dubbele achternaam bezorgde ons de nodige stress en blad vullende krabbels.

Ach, pa paste al nooit binnen een kader. Dus waarom zou dat nu met zijn naam ineens wel nodig zijn?

Ze moeten het er maar mee doen!

 

Next page →