Doorgangsstation

Het geheugen van mijn vader

neemt het niet meer nauw.

Wat erin komt

vertrekt al gauw,

met gezwinde spoed.

Het kan hem niet deren,

het gaat hem toch goed?

De harde schijf al jaren vol,

trekt nieuwe informatie niet meer bol.

‘Ik heb het zeker ge-delete’

waarmee bedoeld wordt : vergeten!

Je moet ook niet alles meer willen weten…

De dingen van vroeger

winnen aan glans

Spontaan en vanzelf

komen ze op:

stralende herinneringen,

bakens in zijn levenslijn.

Met als middelpunt: zijn moeder, mijn oma,

naar wie ik ben hernoemd.

Een toverkleuren schakering aan verhalen;

De wandelingen in het plantsoen,

aan haar warme hand.

Hoe zij zingend op de fiets…

(heel ongebruikelijk voor een dame)

maar het deerde Annie niets!

Dansend door de kamer

legde haar levensvreugde

een bodem,

waar pa op zou lopen zijn hele leven.

Kan een moeder iets mooiers geven?

Mild is mijn vaders geheugen.

Want ook de nare dingen en beledigingen

beklijven er niet meer.

Zij vertrekken bij het fluitsignaal,

het doorgangsstation.

Het schone en mooie

van nu en van toen,

dat blijft wel hangen

en wordt steeds weer verhaald.

Tot ze op mijn harde schijf staan ingesleten

en ik ook nooit de jeugd van mijn vader

of oma Annie

zal vergeten…

 

de foto is van pixabay maar deze dame heeft veel weg van een foto die ik van mijn oma ken.
, 16 december 2017. 10 Reacties op Doorgangsstation.Category: poëzie van Anne.

About Anne Stekhoven

Sommigen kennen mij als Faith, blogster op Funky Fish.

10 reacties

  1. Hermien schreef:

    Prachtig Anne!!

  2. Heleen J schreef:

    Prachtig geschreven en verwoord…ben er stil van…

  3. G schreef:

    Heel mooi. Familiegevoel is de band van het verleden, eigen vlees en bloed dat gelijk met je meegroeit en waarin je jezelf herkent. Waarop je vertrouwt en waarvan je houdt en watje koestert.
    Je vader Alzheimer,dat is jammer. Vorige week gehoord dat 1 op de 4 mensen een hersenziekte krijgt. Ik heb zelf Parkinson.
    Ik ben nu bijna 67 jaar en heb nu pas mijn moeder in een gedicht beschreven.
    Je mag het lezen maar ik weet niet of je daar op zit te wachten.

  4. Anne Stekhoven schreef:

    Bedankt voor je reactie G. Mijn vader heeft geen Alzheimer voor zover ik weet. Maar zijn korte-termijn geheugen wordt wel steeds slechter.
    Het gedicht over je moeder zal ik graag lezen. Sterkte met jouw aandoening!

    • G schreef:

      2017 Moederschap – levenstaak van mijn moeder

      Al meer dan 66 jaar geleden,
      kwam ik de wereld binnengetreden
      en hartstochtelijk met een sterk verlangen
      dankbaar door mijn moeder ontvangen.

      Het was mijn toegewijde moeder,
      die op een leeftijd van wel 42 jaar
      al barende daar nog eens vol van genoot
      maar na mij nu toch echt haar moederschoot afsloot.

      Mijn moeder koesterde altoos die stille hunkering
      naar herbeleving van nog maar eens een boreling.
      Ik was daarvan dé dankbare bevestiging.

      In mijn vrije blije prille kinderjaren
      heb ik altijd haar liefde mogen ervaren,
      met haar krachtige en zo zachte armen
      wist zij mijn leventje genoegzaam te verwarmen;
      werd mijn lijf zo stijf en strak geknuffeld,
      ja, welhaast liefdevol geplet,
      in opeisende moederliefde,
      die voor mij gold als was het wet.

      Uit een nabije en mij zeer bekende bron
      werd mij vele jaren later ongepast bekend:
      ‘k was een ongelukje, ‘k was niet heus gepland,
      … nooit heb ik daarvan ook maar iets gemerkt,
      ‘k werd juist als jongste van de zes nogal danig verwend.

      Ik ben in de leer van ’t enig juiste goede leven
      heel degelijk en goed christ’ lijk opgevoed
      mijn moeder wist heel precies hoe dat juist moet.

      Langs niet nader uitgelegde vaste lijnen
      werden lokale zeden en die van starre kerkelijke traditie
      als een onbeschreven wet, zo streng gehanteerd,
      werd mij dat dagelijks nooit wedersproken geleerd.

      De schoolse kennis van mijn ma op deez’ aard
      heeft zij in 8 klassen lagere school bijeen vergaard
      voor haar leven van toen voldoende om te weten,
      van die zeden heeft zij zich voldoende gekweten.

      Voortdurend werd die engte visie op ons toegepast
      moderne tijden waren ongepast, gaven alleen maar overlast.
      De kinderen groeiden haar in kennis en verstand voorbij
      steevast handhaafde zij toch die traditionele doenerij.

      Het radio nieuws werd wel van enige waarde geschat:
      maar “sjonge jonge jonge, dat is mie allemoal toch ôk wat”
      De wereld was voor haar denken al voldoende groot
      dan de afstand, die de fiets haar zelftrappend bood.

      Zo intens gedreven en met haar moederrol begaan
      kon zij haar kinderen maar moeilijk laten gaan
      en als die kinderen een andere dan haar beminden
      konden zij geheid kritiek van haar ondervinden.

      Een harde les voor haar en tenslotte ook ten spijt
      zij raakte haar geliefde controle over de kinderen kwijt
      althans zo werd door haar, nooit uitgesproken, gedacht.

      Vijf van de zes hebben de ouderlijke stal verlaten
      gingen hun leven inrichten naar hun eigen inzichten
      maar namen wel als basis wat moeder hen had geleerd
      daarmee wordt moeder nog iedere dag door hen geëerd.

      Zij heeft haar levenstaak “het moederschap” volbracht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *