Wachter op de morgen

puinhoop Op de puinhoop van mijn bestaan

heb ik een uitzicht over mijn leven;

een mistig landschap.

Ik zou kunnen zitten en wenen

maar ik sta, de scherven in mijn hand.

Ik zie uit naar de nieuwe morgen;

wanneer de *tranen van mijn gelaat

weggewist worden

en de brokstukken onder mijn voeten

zijn overgroeid met zacht mos en planten.

Tot die dag sta ik op wacht

en zie uit.

 

titel ontleend aan de wachters genoemd in psalm 130
* Bijbelboek Openbaringen hoofdstuk 21 vers 4

Voor meer gedichten van Anne: via ‘next of previous page’ onderaan dit gedicht (de kolom ‘meer in deze categorie’ klopt niet)

, 8 juli 2017. 14 Reacties op Wachter op de morgen. Category: poëzie, poëzie van Anne.

About Anne Stekhoven

Sommigen kennen mij als Faith, blogster op Funky Fish.

14 reacties

  1. Kristine schreef:

    Uitzien naar meer en dieper beleven, naar troost en warmte, naar meer Anne,

  2. Wim Pouwelse schreef:

    Het is goed en bemoedigend, als iemand ondanks alles toch positieve verwachtingen heeft en koestert!

  3. Henny van Veldhuisen schreef:

    Bewondering Anne! Dat je, ondanks alles wat je de afgelopen periode meegemaakt hebt, mag uitzien en verwachten. Eens zullen alle tranen van onze ogen afgewist worden. Nu kennen we ten dele, maar straks van aangezicht tot aangezicht! (1 Kor 13)

  4. Yvonne schreef:

    Mooi verwoord, Anne.
    Het gaat verder in Psalm 131:
    Ik ben stil geworden,
    Ik heb mijn ziel tot rust gebracht….

    • Anne Stekhoven schreef:

      ThanX Yvonne. Ik schreef eerst dit gedicht en zocht toen op internet waar in de Bijbel die ‘wachters op de morgen’ voorkomen. Ik las als vanzelf verder naar de volgende psalm – prachtig!

  5. Irene schreef:

    Mooi Anne, intens…het leven. X

  6. Cornelis schreef:

    Sluit wel aan bij de bijbelstudie die ik las

    Ze kwamen tot leven en gingen op hun voeten staan…’ (Ezech. 37:10)(NBV).Vreugde in moeite.
    Je hoop kan vervlogen zijn, je dromen kunnen begraven zijn, maar God kan ze nieuw
    leven inblazen. Ezechiël stond in een vallei van dode, dorre beenderen. Kan het slechter?
    Nee toch? Toen gebeurde er iets geweldigs. God zei tegen de profeet: ‘Profeteer… en
    zeg…: “Dit zegt God, de Heer: Kom uit de vier windstreken, wind, en blaas in deze doden,
    zodat ze weer gaan leven.” Ik profeteerde zoals hij mij gezegd had, en de lichamen
    werden met adem gevuld. Ze kwamen tot leven en gingen op hun voeten staan: een
    onafzienbare menigte’ (v. 9-10). Elke keer wanneer je iemand succes ziet hebben in
    Gods koninkrijk, bestaat de kans dat hij door het dal van verwoesting, pijn en afwijzing is
    gegaan.

  7. Anne Vellinga schreef:

    wat een innigheid, mooi Anne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *