Dagdromerij

velden

Het over de eindeloze velden staren,

waar wind streelt door de korenaren,

daar laat ik naijver en nijd in vrede varen,

als wolken door de wind uiteen gedreven,

de einder tegemoet, waar alle streven

tot de macht min oneindig wordt verheven

De leeuwerik stijgt op en roept

zijn liedje van verlangen,

maar leeg ben ik, ontledigd van belangen.

Alleen mijn adem zei mij dat ik leef,

maar ’t einde was zo ver, zodat ik bleef.

Zolang het licht het in mijn ogen mij gedoogt,

zolang zal ik blijven staren, Gode zij geloofd.

, 7 juli 2017. 7 Reacties op Dagdromerij. Category: gedichten van Pa. Tagged: .

About Anne Stekhoven

Sommigen kennen mij als Faith, blogster op Funky Fish.

7 reacties

  1. Cornelis schreef:

    In het ruisen van de wind
    zo klinkt de zang, het lied
    onbevangen als een kind
    Wachtend, hetgeen in verschiet
    het hart tot vrede is gekomen
    verlangens helen, nieuwe dromen
    Verstild is al het verdriet
    hoop niet meer in kan tomen

    CZ

  2. Lineke schreef:

    Mooi Anne

  3. Irene schreef:

    Oooh wat mooi toch weer…..mmm de ruimte, de eindeloosheid, het loslaten, ik glijd mee de drempel over in die natuur die streelt en het zegt in mij; het is goed
    Een fijn verhaal Anne !

  4. Wim Pouwelse schreef:

    Genieten van de stilte en de rust van God binnenin je, een bijzonder genadevol beleven! Geniet ze!

  5. Anne Stekhoven schreef:

    Bedankt voor de lieve reacties. Dit gedicht is van de hand van mijn vader. Zal de complimenten overbrengen.

  6. Yvonne schreef:

    Bijzonder gedicht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *