Ode aan de Boom

eigen werkAan de waterman,

‘Even een berichtje om je te laten weten dat ik geniet van jouw levendige beelden blogs. Volgens mij geniet je erg van je woonomgeving. Wat voor mij de bossen zijn, is voor jou het water zo te lezen.’

Dit is de inhoud van mijn eerste bericht aan de man, die mijn lief is geworden (zie datingblogs) In de titel van zijn antwoord stond: ‘Aan de bomenvrouw’. Dat was de eerste erkenning van elkaars wezen in onze voorkeuren qua natuur.

groene vingers

Waar Ad wel aan moest wennen was mijn groene huiskamer. Deze staat namelijk vol met planten, die ik bijna als huisgenootjes zie. Ik heb dan ook wat ze ‘groene vingers’ noemen. Bijna alles gedijt bij mij en nee; ik praat er niet tegen.

Maar ondanks die groene vingers, gaat er toch wel eens eentje dood of is dat op sterven na. Weggooien vind ik dan reuze lastig. Ik kijk als een soort plantendokter en denk: het leeft nog, dus is er hoop…

Mijn tuin heb ik in de loop der jaren omgetoverd tot bloemenzee. Bij een verhuizing zou ik het liefst de hele tuin eruit tillen en meenemen. Zweet en spierpijn zitten in mijn werk. Maar vooral veel liefde.

onder de bomen

Ik klink nu als een natuurliefhebber en dat klopt. Maar een soort plant overstijgt in mijn beleving de anderen en dat is ‘de boom’. Je hebt ze natuurlijk in soorten en maten, maar ik hou van de hoge statige of van die oude knoestige, die uit een sprookjesbos lijken te komen. Degene waar ik me onder kan verschuilen en tegenop kan zien.

Bomen met een geschiedenis. Wanneer ik eronder langs loop meen ik flarden daarvan op te vangen in het geritsel van de blaren. Of hoor ik soms het fluisteren van de Schepper? Zoals Elia God niet hoorde in de storm maar in het suizen van een zachte koelte. (1 koningen 19:11-13)

Ik vind het heerlijk om me klein te voelen onder de bomen, omdat ik onder de mensen juist opval met mijn lengte. Het is bijzonder om te weten dat deze boom er zoveel langer staat dan ik op aarde ben en er nog zal staan wanneer ik deze aarde heb verlaten.

Ik wandel aan hem voorbij zoals al velen voor mij, in de wetenschap dat nog vele wandelaars zullen volgen.

bron van rust

De boom staat stil terwijl ik mij kan verplaatsen en straalt daardoor rust uit voor mij jachtig mens, die altijd onderweg is.

Er zijn er die de mens de kroon op de schepping noemen. Als ik de reclame moet geloven zijn wij als soort goed gelukt. Maar wanneer ik naar de ellende in de wereld kijk, heb ik toch de neiging dat eens flink tegen te spreken. We maken er een zootje van! En met de schepping zelf gaan we als soort al helemaal niet goed om.

Daarom denk ik soms; De boom heeft niet alleen een kroon, maar hij ìs het ook. De laatste zwierige pennenstreek van Gods handtekening, die Hij zette onder de schepping van alle groen op aarde.

, 30 november 2015. 7 Reacties op Ode aan de Boom. Category: blogs. Tagged: .

About Anne Stekhoven

Sommigen kennen mij als Faith, blogster op Funky Fish.

7 reacties

  1. Ad schreef:

    Ik vind het leuk om met jou te bomen 🙂

  2. F. Schuurmans Stekhoven schreef:

    Mijn voorkeur gaat uit naar appels: De appel valt niet ver van de boom en dat heet DNA! ga zo door, ga zo door. Groetjes, Pa

  3. Jacqueline schreef:

    Nu ik dit zo lees over je tuin moet ik denken aan mijn wiedkunsten in jouw tuin en het terugplaatsen van de planten die ik in mijn enthousiasme er teveel uit had gehaald .
    Groetjes, Jacqueline

  4. Jacqueline schreef:

    Ik had er een lachebekje bijgeplaatst en nu zie ik’em niet. Dan maar zo 😉

  5. Jacqueline schreef:

    Goed idee, kun je gelijk toezicht houden dat ik wel het onkruid wied en niet de plantjes haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *