Emigreren

emigreren DuitslandIk zeg het hardop: ‘ik ga emigreren’ en denk in mezelf: ‘mens, het is vlak over de grens! Wat nou emigreren? Emigreren doe je naar je naar Australië of Canada. Het woord roept associaties op aan verre oorden. Er moeten meerdere landen nog tussen mij liggen en dat andere land. Dan klinkt het super stoer. Maar naar Duitsland verhuizen is toch geen emigreren?’ En toch…

Toch ga ik naar een ander land, met een andere taal. Ja, die lijkt soms verdacht op de onze. Zo verdacht dat je al snel blunders kan maken. Zeg nooit ‘Du bist slim’ wanneer je iemand wil complimenteren met zijn heldere verstand. In het Duits betekent schlimm: erg. Erg in ongunstige zin. En doof heeft er ook niks met slecht horen te maken. Kijk, dit soort taalfrasten kende ik al. Gelukkig sprak ik al een aardig woordje Duits toen ik mijn lief ontmoette. Anders was het ook niks geworden.

accenten

Je hebt in het Duits echter ook heel veel accenten en dialecten en dan blijkt hoe onbeholpen ik eigenlijk ben. In het dorp waar ik beland kijk ik regelmatig mensen glazig aan en word ik evenzeer regelmatig glazig aangekeken. Het verstaan blijkt lastiger dan gedacht! Ook tussen mijn lief en mij zijn er soms onnodige ruzies die achteraf een (taal)misverstand blijken. Ik heb hem al gewaarschuwd dat ik mijn Duits de laatste jaren op peil heb gehouden met het kijken van Krimi’s. Dan weet je het wel… ik bedoel dat ze daar niet altijd hoffelijk met elkaar omgaan. Ik gooi er dus soms iets uit waarvan ik de zwaarte niet volledig begrijp want de meer genuanceerde woorden die moeten nog in mijn taalschat gevoegd. Een beetje geduld is vereist. Ik ben lerende.

Behalve taalverschillen zijn er wel degelijk ook cultuurverschillen tussen ons. Waar ik een directe Nederlandse ben, is mijn man typisch gereserveerd Duits. Cliché ich weiss.
Tel daarbij: een nare scheiding (van hem), overgangsklachten (van mij), de wisseling der seizoenen (bij allebei) een vleugje overspannenheid en rouw en je begrijpt dat het niet altijd botert tussen ons.

botsen

Ja, we kunnen knallen mijn Beer en ik. Maar weet je wat zo fijn is? Even later is het of er niks gebeurd is. Heel gek. Ik kon het in het begin niet goed geloven hoor. Was het nu alweer over? Was hij echt niet meer boos? Ik liet de knoop in mijn buik ontspannen en voelde…het was goed. De bui was overgedreven, wij hadden wellicht ook wat overdreven. Nu ja, kan gebeuren. Kusje erop! Ja natuurlijk, ik hoop dat we niet te vaak zullen overdrijven. Maar af en toe een explosie schijnt bij ons te horen. Want behalve verschillen lijken we qua temperament op elkaar. En dat is maar goed ook. Ik wil toch niet een man die mij niet aankan?

Dus ja, ik ga emigreren want wat een avontuur. Het huwelijk, dat als eerste. Maar ook dat andere land. Het land van mijn man. Of ik me er thuis voel? Weet ik nog niet. Maar dat ik me thuis voel bij mijn pittige echtgenoot, dat weet ik wel. En dan zal de rest ook wel goed komen. Je moet er wat van maken, waar je ook woont. En er samen wat van maken, dat ook!