Tot ziens Stekje

Feico Schuurmans Stekhoven

Een maand geleden ben ik getrouwd met Norbert, met een r. die niet op de rouwkaart staat. Tja, als je maar moe genoeg bent zie je dingen over het hoofd. Vader Feico was ook moe en dat werd er niet beter op. Hij heeft meerdere keren aangegeven dat het voor hem mooi was geweest en in die zin kunnen we er vrede mee hebben dat hij er niet meer is.  Hij lag op de trouwdag in het ziekenhuis maar heeft wel echt mee gekregen wat er gebeurde en hij was blij voor ons. Ik ben dankbaar dat hij Norbert nog heeft leren kennen en andersom. En al heb ik een maand na ons trouwen een begrafenis, de volgorde klopt en mijn gebeden om extra tijd voor pa zijn verhoord.

Ik was bij zijn sterven en bij de uitgeleide uit Villa Hamer, waar hij nog een fijne tijd heeft gehad. Door zijn verhuizing naar de Villa en de goede zorg daar geloof ik ook dat pa het nog wat langer heeft kunnen volhouden want van het herstelcentrum werd hij alleen maar zieker.

Toen de moeder van mijn vader overleed – hij was 23– wilde hij niet naar haar lichaam gaan kijken. Zijn argument was: ‘ik wil me haar herinneren zoals ze bij leven was…als een mooie bloem’. U zit hier allen voor mij als bloemen voor vader Feico. We zijn samen een gemengd boeket. Sommigen hebben van mij vernomen dat ik een bloemmotief of vrolijke kleur in de kleding zou waarderen ter ere van mijn kleurrijke vader. Maar ook wanneer u wat anders draagt is dat prachtig. De kracht van een gemengd boeket is immers dat er zowel bonte als rustig gekleurde bloemen in zitten, dat brengt het boeket in balans. Pa was ook een mooie bloem en in de spiegel kom ik hem nog levendig tegen of moet ik zeggen ‘deels’ want ik lijk ook op mijn moeder. En waar ik dat vroeger niet wilde, vind ik dat nu alleen maar mooi.

Wat mijn vader en ik gemeen hebben en ik zie dat ook bij anderen in de familie; is de behoefte ons te uiten via gedichten.

De dag na pa’s overlijden heb ik een gedicht geschreven en dit wil ik nu voor u voordragen:

Genade-tijd

Ik heb voor jou wat tijd gekocht. De prijs was best wel hoog

maar gisteren zweefde je alsnog weg voor mijn geestesoog.

Ik heb voor extra tijd gepleit en ik heb voor jou gerend

zodat ik eindelijk zeggen kan: ik heb je echt gekend.

Genade dat jij nog zo lang, hier in het land van leven

– al was het op eind heel zwaar – toch bij ons bent gebleven.

Jij hebt gezegd dat liefde wint en sterker dan de dood is.

Ik geef je daarin groot gelijk al voel ik het gemis.

Ik kus je zacht en zeg vaarwel, een kneepje in je hand.

We zullen elkaar ooit weder zien, daar aan de overkant…

pa en ik in de ‘ziekfabriek’ zoals ik het herstelcentrum ben gaan noemen…